19.1 C
Santa Comba
domingo, julio 14, 2024

O racismo doe

A estrea de Kër (Casa) reúne a máis dun cento de veciñas e veciños no Ágora nun acto de terapia de grupo para espantar o sufrimento.

Diana Mata

Erik Dobaño

“O home é o remedio para o home”, di un proverbio senegalés. Onte no Ágora, nunha sala 9 repleta, Diana, unha estudante de xornalismo, e Massamba, un mozo senegalego (un xeito de ve-lo mundo ao que lle puxo nome Cheikh Fayé no seu blog) oficiaron unha cerimonia laica, unha terapia de grupo na que veciñas e veciños de diferentes cores falaron coa pel e cos corazóns do sufrimento que produce a inmigración, o desarraigo e a da dor do racismo.

Proxectouse Kër (Casa), un traballo de Diana Mata para rematar a primeira parte dos seus estudos, e unha oportunidade para Massamba, 36 anos, diplomado en turismo en Senegal, vendedor ambulante en España desde que chegou hai catro anos, para dicir en alto que a venda ambulante “non é un traballo”, porque “vendemos merda e resulta humillante molestar á xente mentres cea ou conversa”, porque “case non dá para vivir”. 

Massamba é un dos tres senegalegos que falan en Kër do duro que escoitar as veces “vaite para o teu país, negro!”. “Nunha desas botei media hora nun banco, chorando, non puiden seguir vendendo aquela noite e marchei para a casa”. Moo, 25 anos, e Abdu, 30, falan de que as veces séntense invisíbeis. Contan como eles tamén soñaron cunha Europa próspera e mesmo un deles se embarcou nun caiuco sen avisar a familia até o último momento. Como sufriu acoso dalgún veciño e mesmo da policía.

Na sala, chea, máis dun cento de persoas, remóvense os recordos. Un xeito de pedir desculpas polo sufrimento dos migrantes de hoxe é lembrar que os galegos tamén saíron a Europa e viviron como ratas en Suíza ou Alemaña. Outro é recoñecer que os galegos de hoxe non son quen de compadecerse porque nin miran aos ollos dos que sofren. “Como se sufre?”, pregunta un home a Massamba. “Eu non sentía nada. Simplemente chegaba o xoves e collía a mochila e sabía que tiña catro noites por diante para facer o peor traballo do mundo”.

Na sala falan os senegalegos. Contan como a crise mudou o negocio da venda ambulante, que antes da crise si daba para facer cartos e levar algo a Senegal. Hoxe non. Hoxe o éxito é mentira. “E temos que dicilo aquí e alá, porque se non estamos traizoando á xente que quere vir”, di Massamba.

Como se sufre? “Levaba uns meses aquí e chamei por teléfono e díxenlle a familia que quería regresar a casa. Meu pai díxome que si millóns de senegaleses aguantaban, eu tiña que aguantar”. 

Fala unha muller e di que o peor é o racismo, é ser negra e que te miren como se foses unha puta. A xente queixase das leis, da falta de traballo, do imposible de vivir coa venda ambulante. Pero o peor para un pobo sinxelo, amable e respectuoso como o senegalés é o desprezo. Ese doe. “Temos que dicir a verdade, porque se puidera volver atrás, eu non tería saído”, conclúe Massamba. Da sala xa marcharon as crianzas, senegalegas, para as que a súa casa está aquí, no barrio, nesta cidade, a súa casa… e precisan sucesos coma este de onte no Ágora, xente sensible como Diana, para topar o único remedio ao sufrimento.

Pódeche interesar

DEJA UNA RESPUESTA

Por favor ingrese su comentario!
Por favor ingrese su nombre aquí
Captcha verification failed!
La puntuación de usuario de captcha falló. ¡por favor contáctenos!
spot_img

Síguenos

7,820FansMe gusta
1,661SeguidoresSeguir
1,826SeguidoresSeguir
1,270SuscriptoresSuscribirte

Últimos artigos