4785 fans     1375 seguidores     41 seguidores - Club Adiante - Dirixe: Xosé Manuel Lema [Contacto]
Poxas Santa Comba 2018

Xosé González Martínez

Xosé González Martínez

Presidente do Foro E. Peinador e da Irmandade Galega de Agroalimentarios e Adegueiros, da Fundación Lois Peña Novo, e membro a súa vez da Asociación Álvaro das Casas, Asociación de Amigos do Couto Mixto, Irmandade Xurídica Galega, e coordinador da Irrmandade da Sanidade Galega.

Cada pedra ten o seu andar

Publicada: 07/02/2018

Aumentar texto Disminuir texto Reiniciar texto
23
1
0

Email Google+ Pinterest WhatsApp Menéame Chuza! Cabozo

Tempo de lectura: 7 minutos e 15 segundos.

Na arte de traballar as pedras os nosos canteiros botaban man da intelixencia, dos coñecementos empíricos e da imaxinación. Todos os tres medios  conxugados facían do “arxina”, normalmente iletrado, un profesional competente capaz de crear fermosas obras de arte imperecedeiras.

Por unha póla familiar tiven moito trato cos canteiros. Chamoume sempre  a atención a intuitiva imaxinación que tiñan para resolver calquera problema que  lles xordese. Deles aprendín que cando se esgota o coñecemento, hai que botar man da intuición.Rachar un penedo non é tarefa doada se non se aplica a intelixencia e se descoñece que cada pedra ten o seu andar, a veta por onde escáchalo.

Porque a intuición, segundo un médico-antropólogo, García-Sabell, é o xermolo do que partir para describir calquera realidade. Esta é a semente de ideas.O abrocho do pensamento. Realidade que só teñen os humanos. Principio activo e complexo de todo coñecer do que derivan os significados máis inexpreitados no discurso humano. Ten moito que ver coa decisión rápida ante eventualidades complexas na que o coñecemento a medias do problema precisa de anticipación para afrontar as súas consecuencias. 

Os intuitivos, afirma o autor citado, os intuitivos son as persoas que en cadansúa actividade están transcendendo sempre do que están vivindo en primeira persoa ao que está sucedendo detrás das bambolinas. Concentran as forzas nas situacións existenciais concretas para desde elas abrírense a perspectivas e horizontes insospeitados. Así é como miran os intuitivos: interpretando.

Concordo cos científicos que din que os intuitivos captan o mundo das relacións como último soporte tanto das estruturas permanentes coma dos elementos cambiantes e dos datos soltos; están especialmente dotados para contemplaren como o río silandeiro da vida, mesmo onde fai relanzos, segue a furar novos camiños para ollar a esfera do transcendental  coma  o horto de calquera outra dimensión.

Cando profundaba nestas teorías, véume ao maxín unha anécdota reveladora de todo o exposto. Era un 10 de novembro de 1976, naquela altura tiña unha relevante responsabilidade na dirección política da UPG que viña dos tempos da clandestinidade, e vínme obrigado a redifinir o novo tempo político que se lle viña enriba ao movemento nacionalista. Tempos de mudanzas que había que albiscar con imaxinación e intuición, porque a información que tiñamos dos movementos que estaban a deseñar as élites políticas do réxime franquista chegábannos envolveitas nun neboeiro. Había que interpretar o pouco que sabiabamos para sortear as dificultades incertas que estaban por vir. Elaborei un plan e presenteillello á dirección do partido. Aquel debate tiña dun lado aos dogmáticos que se movían con razoamentos teolóxicos –a teoloxía ben sabemos que non é unha ciencia- e do outro os que utilizábamos valoracións máis rigorosas. Aquilo derivou nun enfrontamento que tivo un final esperpéntico. Nun momento determinado dirixíndome ao “teórico” e lider da facción contraria á miña díxenlle,descalificando a súa autoridade, que algún día veríao militar nun partido de dereitas radicalmente contrario ao nacionalismo.

Como queira que consideraran gravísima a miña acusación demandáronme iradamente que dera razóns. Respondínlles que estaba fundamentada nunha intuición moi sólida, como era certo. Movidos por un resorte, todos os demais, agás un, erguéronse alporizadamente para reprocharme con berros ao unísono que “a intuición non era marxista”.E quedaron tan panchos. Aínda non pasaran seis anos daquel suceso, cando o impostor, Pedro Luaces Rosón, que así se chama o avezado recitador de fraseoloxía seudorevolucionaria  (recitaba os clásicos marxistas como fan coa Biblia os dogmáticos membros das seitas relixiosas), pasou a ser man dereita e brazo executor de Cacharro Pardo e do seu partido. Un personaxe traxicómico que mesmo se convertera ao islamismo antes do seu suicidio. Os que no seu día o elevaron á secretaría xeral do partido, aínda non deron explicacións coherentes daquel tránsfuga. 

A razón  afianza o pulo intuitivo e, ademais, tórnao revelador de novas realidades.Os dogmas políticos e relixiosos son a antítese da razón. 

Se queres podes deixar un comentario sobre esta opinión no Facebook:

Pódeche interesar...

O "sincerity" score

Daniel Lago

Usualmente o bom que têm as novas televisivas é que passam num período de tempo no que geralmente as imagens e as palavras não dão associado no nosso cérebro. Por isso, as mais das vezes, a força da noticia está na sua repetição nas diversas edições, para fazer chegar a mensagem aos recetores passivos dessa nova chaminé dos nossos lares que é a TV.   Assim, há uns poucos dias, em pouco menos de trinta segundos, saiu em todos os nossos ecrãs a noticia de que o governo da Re…

Daniel Lago
Ler máis

O alcalde dança

Daniel Lago

Pois sim, vivemos numa cidade onde o nosso alcade dança. Dança de dia e dança de noite. Não e que ele seja um bom bailador, mas ele é a dançar em cada ocasião que pode. Festas, eventos e romarias varias, nelas todas o nosso alcade dança.   Esta bem isso de dançar, é sintoma de alegria e de vitalidade. É uma coisa a agradecer que temos toda a cidadania para este alcalde dançador e que transmite uma grande esperança por viver neste Vigo. A mim sempre me tira um sorriso com os s…

Daniel Lago
Ler máis

La Fórmula contra el trabajo digno y la libertad sexual

José Manuel Palacín Y Rodríguez

Estos días nos acostábamos con la noticia de que los propietarios del Mundial de Fórmula 1 aprobaban una iniciativa que llevará a niños a formar en la parrilla de salida, sustituyendo a las denominadas paragüeras, que tradicionalmente han edulcorado estos eventos. Estas profesionales, entre modelos y azafatas, han visto en los últimos años como se ha producido una ofensiva contra su trabajo, una horda de críticas que las ha llevado al exterminio. Claro, estas jóvenes tiene un …

José Manuel Palacín Y Rodríguez
Ler máis

Noticias sobre A Costa da Morte, as suas comarcas e os seus concellos: Bergantiños, Soneira, Camariñas, Carballo, Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra, Muxía, Vimianzo, Santa Comba e Zas.
Opinión
Eva Color Santa Comba
GDR Costa da Morte 2018
Cena EACC 2018
Gadis Febrero 2018
Enova Energia
KNM Abogados
CMAT
Concello de Dumbría
Centro de Ortodoncia e Implantologia Dr. J.M. Pose Rodríguez
Concello de Mazaricos
Concello de Neda
OndaHit
En breves

Adiante TV

Opinión

O "sincerity" score

Daniel Lago

Usualmente o bom que têm as novas televisivas é que passam num período de tempo no que geralmente as imagens e as palavras não dão associado no n…

Daniel Lago
Ler máis

O alcalde dança

Daniel Lago

Pois sim, vivemos numa cidade onde o nosso alcade dança. Dança de dia e dança de noite. Não e que ele seja um bom bailador, mas ele é a dançar e…

Daniel Lago
Ler máis

Cada pedra ten o seu andar

Xosé González Martínez

Na arte de traballar as pedras os nosos canteiros botaban man da intelixencia, dos coñecementos empíricos e da imaxinación. Todos os tres medios  …

Xosé González Martínez
Ler máis

Conversas na Encrucillada

Usamos cookies propias e de terceiros para mostrar publicidade personalizada segundo a súa navegación. Se continua navegando consideramos que acepta o uso de cookies. OK Máis información