6651 fans     1613 seguidores     43 seguidores - Club Adiante - Dirixe: Xosé Manuel Lema [Contacto]
Adiante Última Hora
  • Cargando las noticias de última hora...Cargando las noticias de última hora...

Xoán Bascuas

Xoán Bascuas

Xoán Bascuas. Licenciado en Ciencias Políticas pola Universidade Complutense de Madrid. Profesor de Traballo Social na Universidade de Santiago de Compostela.

A banalización das ideoloxías

Publicada: 12/06/2017

Aumentar texto Disminuir texto Reiniciar texto
0
0
0

Email Google+ Pinterest WhatsApp Menéame Chuza! Cabozo

Tempo de lectura: 6 minutos e 17 segundos.

Facha. Comunista. Fascista. Nazi. Separatista. Etiquetas que se regalan ultimamente con suma xenerosidade. Tal é a bondade de quen as reparte que rematan por perder até o sentido orixinal. Evidentemente son termos que se empregan a modo de insulto e que as máis das veces son asignados a persoas que nada teñen que ver coa crenza da existencia dunha superioridade racial, do escuadrismo político matonil, da ditadura do proletariado ou con quen defende o dereito á emancipación nacional.

Nestes tempos nos que calquera argumento debe ser comprimido en 140 carácteres, non teñen cabida discursos elaborados, polo que resulta máis sinxelo descualificar á persoa coa que se debate que entrar nun razoamento sosegado ou de pensamento construtivo. E moito menos no ámbito da política, no que o mercado electoral é cada vez máis mercado e menos política. De feito, este é un territorio no que a acción é cada vez máis simbólica, xestual, de audiovisual de 20 segundos.

Desde que Fukuyama anunciara o final das ideoloxías na década dos 90, leva perpetrándose o asasinato das mesmas(aínda en grao de tentativa). E todo apunta a que, ante esta imposibilidade, procedeuse a baleirar de contido este eixo dicotómico vertebral da política. E se ben é certo que a primeira en disparar foi a dereita, diminuíndo o propio concepto da política, nos últimos tempos a esquerda non ficou parada. E nalgunha ocasión actuaron sincronizadas: as versións españolas de ambas bandas quixeron minguar o significado do galeguismo separándoo da reivindicación nacional galega, querendo levalo ao espazo do significante baleiro.

A redución do pensamento máis elaborado a un máis difuso, permite investir menos tempo na formación ideolóxica do individuo, no recoñecemento máis inmediato dos “teus” e na localización máis rápida das chaves interpretativas de calquera debate. Así, se un defende a iniciativa privada, sabemos que sen dúbida é un liberal recalcitrante; se alguén defende o Estado do Benestar é claramente un socialista irredento; ou se alguén toma como democrático o dereito dos pobos a decidir o seu futuro, indubidablemente é un perigoso secesionista.

E nada importa que a socialdemocracia asuma a importancia da empresa privada na xeración de emprego, ou que haxa un segmento do liberalismo que acepte que o Estado tamén debe ser garante das necesidades mínimas dunha comunidade ou que o dereito de autodeterminación sexa un principio asumible por calquera demócrata. Unha soa palabra basta para identificar ao inimigo. Velaí que, nestes tempos de hastag, de barricada intelectual, sexa máis doado sumar adeptos cun simple “hai que botalos” que explicar que se quere facer cando xa se teñan chimpado fóra das responsabilidades do poder.

Todo isto favorece a aparición do seguidor acrítico, ao que non hai que formar, que cun simple sinal saberá distinguir o que é positivo ou negativo (a modo de resposta paulovina), que cunha soa imaxe saberá identificar se o de enfronte é amigo ou inimigo (na máis pura formulación de Karl Schmitt), e ao que bastará con mantelo fiel simplemente apelando ao cualificativo axeitado.

A banalización das ideoloxías consigue a hooliganización da identidade partidaria, reducindo a política ao nivel intelectual do fútbol. E máis aceptable o incumprimento da palabra e dos compromisos dos líderes propios, xa que basta apelar á agresión allea, ao argumento de “veñen por nós”, para minimizar  o impacto da incongruencia ou da falla de coherencia. Xa que logo, permite pasar do si ao non, do non á abstención e volta a empezar con seareiros que asumiran o si, o non, a abstención ou todo o contrario sen ter que perderse en reflexivas diatribas.

Quen sabe, ao mellor Arsenio Iglesias, grande referente político, trabucábase cando afirmaba aquilo de “non todo vai ser fútbol”.

Se queres podes deixar un comentario sobre esta opinión no Facebook:

Pódeche interesar...

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana aparecen en la playa unos restos humanos. Resultan ser, lo que queda de la chica guapa de la película, el caso 0 .Vaya lío, el jefe Brody, el policía al mando, las tiene con el alcalde, Vaughan, con traje azul clarito y estampado de anclas. El jefe, que nada de baños, que el bicho se pude comer a los turistas. El alcalde, que si no vienen los bañis…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite, se están muriendo a marchas forzadas. El coronavirus se los está llevando con la misma fuerza con la que esa generación hizo la España que tenemos. Se están muriendo con cifras escandalosamente dramáticas, ahora más de 17.000 españoles. Se están yendo solos, sin ningún familiar a su alrededor, se les entierra sin apenas quién les llo…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Covid-19:¿Somos un país o un despaís?

Borja Ramos Arribi

La historia nos demuestra que casi todos los programas de shock son exitosos en el alcance de sus objetivos y casi todos los gradualistas fracasan. Ante las últimas medidas implementadas por el gobierno queda meridianamente claro que los dirigentes políticos ignoran todo el potencial que detentan en un estado de alarma, con un sector económico postrado a sus mandatos y ocurrencias, pero que se empecinan en mantener aletargado y a medio gas. Siguen sin entender que el sector privado es la s…

Borja Ramos Arribi
Ler máis

Noticias sobre A Costa da Morte, as suas comarcas e os seus concellos: Bergantiños, Soneira, Camariñas, Carballo, Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra, Muxía, Vimianzo, Santa Comba e Zas.
Opinión
Partido Popular Elecciones Galicia 2020
PSOE Elecciones Galicia 2020
VimianSol
Venta Casa Labranza Ponte do Porto
Eskariam Leche
Autos Xallas
Concello da Laracha
Concello de Mazaricos
En breves

Adiante TV

Opinión

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana apare…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite,…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Covid-19:¿Somos un país o un despaís?

Borja Ramos Arribi

La historia nos demuestra que casi todos los programas de shock son exitosos en el alcance de sus objetivos y casi todos los gradualistas fracasan. …

Borja Ramos Arribi
Ler máis

Conversas na Encrucillada

Usamos cookies propias e de terceiros para mostrar publicidade personalizada segundo a súa navegación. Se continua navegando consideramos que acepta o uso de cookies. OK Máis información
A banalización das ideoloxías | Xoán Bascuas | Opinión | Adiante Galicia

6651 fans     1613 seguidores     43 seguidores - Club Adiante - Dirixe: Xosé Manuel Lema [Contacto]
Adiante Última Hora
  • Cargando las noticias de última hora...Cargando las noticias de última hora...

Xoán Bascuas

Xoán Bascuas

Xoán Bascuas. Licenciado en Ciencias Políticas pola Universidade Complutense de Madrid. Profesor de Traballo Social na Universidade de Santiago de Compostela.

A banalización das ideoloxías

Publicada: 12/06/2017

Aumentar texto Disminuir texto Reiniciar texto
0
0
0

Email Google+ Pinterest WhatsApp Menéame Chuza! Cabozo

Tempo de lectura: 6 minutos e 17 segundos.

Facha. Comunista. Fascista. Nazi. Separatista. Etiquetas que se regalan ultimamente con suma xenerosidade. Tal é a bondade de quen as reparte que rematan por perder até o sentido orixinal. Evidentemente son termos que se empregan a modo de insulto e que as máis das veces son asignados a persoas que nada teñen que ver coa crenza da existencia dunha superioridade racial, do escuadrismo político matonil, da ditadura do proletariado ou con quen defende o dereito á emancipación nacional.

Nestes tempos nos que calquera argumento debe ser comprimido en 140 carácteres, non teñen cabida discursos elaborados, polo que resulta máis sinxelo descualificar á persoa coa que se debate que entrar nun razoamento sosegado ou de pensamento construtivo. E moito menos no ámbito da política, no que o mercado electoral é cada vez máis mercado e menos política. De feito, este é un territorio no que a acción é cada vez máis simbólica, xestual, de audiovisual de 20 segundos.

Desde que Fukuyama anunciara o final das ideoloxías na década dos 90, leva perpetrándose o asasinato das mesmas(aínda en grao de tentativa). E todo apunta a que, ante esta imposibilidade, procedeuse a baleirar de contido este eixo dicotómico vertebral da política. E se ben é certo que a primeira en disparar foi a dereita, diminuíndo o propio concepto da política, nos últimos tempos a esquerda non ficou parada. E nalgunha ocasión actuaron sincronizadas: as versións españolas de ambas bandas quixeron minguar o significado do galeguismo separándoo da reivindicación nacional galega, querendo levalo ao espazo do significante baleiro.

A redución do pensamento máis elaborado a un máis difuso, permite investir menos tempo na formación ideolóxica do individuo, no recoñecemento máis inmediato dos “teus” e na localización máis rápida das chaves interpretativas de calquera debate. Así, se un defende a iniciativa privada, sabemos que sen dúbida é un liberal recalcitrante; se alguén defende o Estado do Benestar é claramente un socialista irredento; ou se alguén toma como democrático o dereito dos pobos a decidir o seu futuro, indubidablemente é un perigoso secesionista.

E nada importa que a socialdemocracia asuma a importancia da empresa privada na xeración de emprego, ou que haxa un segmento do liberalismo que acepte que o Estado tamén debe ser garante das necesidades mínimas dunha comunidade ou que o dereito de autodeterminación sexa un principio asumible por calquera demócrata. Unha soa palabra basta para identificar ao inimigo. Velaí que, nestes tempos de hastag, de barricada intelectual, sexa máis doado sumar adeptos cun simple “hai que botalos” que explicar que se quere facer cando xa se teñan chimpado fóra das responsabilidades do poder.

Todo isto favorece a aparición do seguidor acrítico, ao que non hai que formar, que cun simple sinal saberá distinguir o que é positivo ou negativo (a modo de resposta paulovina), que cunha soa imaxe saberá identificar se o de enfronte é amigo ou inimigo (na máis pura formulación de Karl Schmitt), e ao que bastará con mantelo fiel simplemente apelando ao cualificativo axeitado.

A banalización das ideoloxías consigue a hooliganización da identidade partidaria, reducindo a política ao nivel intelectual do fútbol. E máis aceptable o incumprimento da palabra e dos compromisos dos líderes propios, xa que basta apelar á agresión allea, ao argumento de “veñen por nós”, para minimizar  o impacto da incongruencia ou da falla de coherencia. Xa que logo, permite pasar do si ao non, do non á abstención e volta a empezar con seareiros que asumiran o si, o non, a abstención ou todo o contrario sen ter que perderse en reflexivas diatribas.

Quen sabe, ao mellor Arsenio Iglesias, grande referente político, trabucábase cando afirmaba aquilo de “non todo vai ser fútbol”.

Se queres podes deixar un comentario sobre esta opinión no Facebook:

Pódeche interesar...

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana aparecen en la playa unos restos humanos. Resultan ser, lo que queda de la chica guapa de la película, el caso 0 .Vaya lío, el jefe Brody, el policía al mando, las tiene con el alcalde, Vaughan, con traje azul clarito y estampado de anclas. El jefe, que nada de baños, que el bicho se pude comer a los turistas. El alcalde, que si no vienen los bañis…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite, se están muriendo a marchas forzadas. El coronavirus se los está llevando con la misma fuerza con la que esa generación hizo la España que tenemos. Se están muriendo con cifras escandalosamente dramáticas, ahora más de 17.000 españoles. Se están yendo solos, sin ningún familiar a su alrededor, se les entierra sin apenas quién les llo…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Covid-19:¿Somos un país o un despaís?

Borja Ramos Arribi

La historia nos demuestra que casi todos los programas de shock son exitosos en el alcance de sus objetivos y casi todos los gradualistas fracasan. Ante las últimas medidas implementadas por el gobierno queda meridianamente claro que los dirigentes políticos ignoran todo el potencial que detentan en un estado de alarma, con un sector económico postrado a sus mandatos y ocurrencias, pero que se empecinan en mantener aletargado y a medio gas. Siguen sin entender que el sector privado es la s…

Borja Ramos Arribi
Ler máis

Noticias sobre A Costa da Morte, as suas comarcas e os seus concellos: Bergantiños, Soneira, Camariñas, Carballo, Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra, Muxía, Vimianzo, Santa Comba e Zas.
Opinión
Partido Popular Elecciones Galicia 2020
PSOE Elecciones Galicia 2020
VimianSol
Venta Casa Labranza Ponte do Porto
Eskariam Leche
Autos Xallas
Concello da Laracha
Concello de Mazaricos
En breves

Adiante TV

Opinión

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana apare…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite,…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Covid-19:¿Somos un país o un despaís?

Borja Ramos Arribi

La historia nos demuestra que casi todos los programas de shock son exitosos en el alcance de sus objetivos y casi todos los gradualistas fracasan. …

Borja Ramos Arribi
Ler máis

Conversas na Encrucillada

Usamos cookies propias e de terceiros para mostrar publicidade personalizada segundo a súa navegación. Se continua navegando consideramos que acepta o uso de cookies. OK Máis información