7282 fans     1635 seguidores     43 seguidores - Club Adiante - Dirixe: Xosé Manuel Lema [Contacto]
Adiante Última Hora
  • Cargando las noticias de última hora...Cargando las noticias de última hora...

Álvaro Rodríguez

Álvaro Rodríguez

Alvaro Rodríguez Núñez, Cambados 1972, abogado y Doctor en Ciencia política. Tiene publicado varios libros, así como estudios políticos en diferentes revistas de pensamiento político.

O informe Petras 25 anos despois

Publicada: 13/03/2020

Aumentar texto Disminuir texto Reiniciar texto
0
0
0

Email Google+ Pinterest WhatsApp Menéame Chuza! Cabozo

Tempo de lectura: 8 minutos e 57 segundos.

No presente artigo imos expoñer ou lembrar uns artigos do sociólogo Jamen Petras. Sobran as presentacións para o "revolucionario e anti-imperialista" activista e escritor, como el adoita definirse. Petras publicou o estudo “Marx no século XXI”, revista arxentina O Rodaballo (Revista de cultura e política. Ano 1, Nº 1, novembro 1994). O contido do mesmo é público na rede.

Para Petras en 1994 a socialdemocracia morrera: “A transformación da socialdemocracia nun vehículo do neoliberalismo, socavou un tradicional punto de referencia para as clases traballadoras e as políticas do “benestar”. A aparición de voceiros ex comunistas e ex social–demócratas, actuando en favor do neoliberalismo, deu maior “autoridade” á idea de que “non hai alternativa” fronte ao capitalismo de “libre mercado”. Fin da cita. 

No verán de 1996 a revista Ajoblanco publicaba “O INFORME PETRAS: PAIS – FILLOS. Dúas xeracións de traballadores españois”. Nese estudo describía a realidade da clase traballadora española da época, e a redución drástica e salvaxe das condicións laborais e salariais que o PSOE  implementara coa súa política neoliberal. Pasamos a reproducir integramente un dos apartados do estudo. É un extracto curto dun estudo denso e extenso. Que os lectores saquen as súas conclusións: 

“ONDE ESTÁN OS PROGRESISTAS? O asombroso respecto ao destino de millóns de mozos mal pagos e subempleados sen futuro é a indiferenza da sociedade, incluíndo a indiferenza da clase media "progresista". Onde están os progresistas? Están activos, pero o que lles interesa é o dous por cento de “marxinais": os xitanos, os drogodependentes, as prostitutas, os inmigrantes; o acoso sexual, o racismo...calquera cousa menos o destino de tres millóns de españois desempregados, os mozos traballadores con contratos temporais e os que tratan de vivir do salario mínimo. Non quero ser malinterpretado.

Por suposto que estou en contra do acoso sexual, a discriminación e o racismo. Pero aquí e agora, e na estrutura de clases española, a distancia entre os problemas sociais a longo prazo e a gran escala, e as actividades dos progresistas é escandalosa. Por que eluden a súa realidade nacional e social? Primeiro, porque non é perigoso loitar polos dereitos legais das pequenas minorías: iso non comporta ningunha confrontación co Estado e menos aínda cos empresarios.

Pero comprometerse na loita polos sub e desempregados implica confrontacións moi duras e sostidas co Estado e os empresarios (e os medios de masas) porque esa loita vira ao redor da distribución dos principais recursos económicos da sociedade: os orzamentos que poderían financiar obras públicas para un emprego a gran escala no canto de subvencións para corporacións multinacionais; os beneficios empresariais que poderían financiar unha semana laboral máis curta e a contratación de empregados fixos.

En segundo lugar, as loitas progresistas polas minorías (cambios simbólicos e recoñecemento legal) teñen o apoio financeiro dos gobernos municipais ou rexionais. As ONG e organizacións similares brindan ás progresistas oportunidades económicas, segundos salarios en calidade de investigadores, educadores, asistentes sociais ou avogados.

Poden así combinar unha "boa conciencia" e a remuneración económica cunha palmadita no ombreiro das autoridades locais. Mentres tanto, a loita de millóns de sub e desempregados, se estivese adecuadamente organizada, podería afectar as políticas globais das mesmas benevolentes autoridades. Podería socavar os seus esforzos por subvencionar aos promotores inmobiliarios urbanos e aos construtores que financian as súas campañas electorais. Por esta razón, os esforzos para organizar politicamente aos sub e desempregados por empregos ben pagados contra os políticos neoliberais non reciben ningún apoio financeiro”. Fin da cita. 

Contrástese as afirmacións de hai 25 anos coa actualidade. Talvez cabe facerse tres preguntas: ¿Podemos afirmar que a esquerda xa esta morta?, ou é máis correcto considerar que está a se morrer, e nos últimos estertores. Este circo mediático, propagandístico, ¿cantas décadas durará?. 

 Os “progresistas” españois defenden os intereses económicos do gran capital, da CEOE. Aceptando a libre circulación de capitais, persoas e mercadorías contaxian a precariedade aos traballadores, autónomos, comerciantes, empresarios pequenos, e labregos.  O Euro e ao Unión Europea son as cadeas. A última reforma do 135 da Constitución Española foi obra súa, como a maioría absoluta da política regresiva e lesiva para os traballadores españois. En verdade a realidade española é a consecuencia desas políticas “progresistas” reaccionarias. É obvio.

Esa realidade naceu da “Transición Política” da man de “Isidoro” e os seus aos que lles gustaban a tortilla. Nesa fase a desindustrialización de España foi brutal. Así o quería o SPD e o PSF. Nos anos 90 tras a caída da URSS, o realizado por España e a Gran Bretaña, xa foi consumado a nivel occidental. Xurdiu a terceira vía de Tony Blair.

Neste sistema político os progresistas sempre realizaron unha política económica e laboral contraria aos intereses dos traballadores. Ante as medidas e lexislacións aprobadas en España nos últimos 40 anos, pódese afirmar con bastante precisión, que os “progresistas” e a reacción  teñen o mesmo aprecio polos traballadores: Moi pouco. 

En Alemaña gobernan xuntos.  Chámanlle posmodernidad cando é reacción.

Se queres podes deixar un comentario sobre esta opinión no Facebook:

Pódeche interesar...

Los electivos progresistas y centristas

Álvaro Rodríguez

La política  que el gobierno progresista había prometido se está cumpliendo. Y es que todos los gobiernos progresistas se caracterizaron por ser fieles a su papel,  a su función en el actual régimen. Desde  Felipe González hasta el gobierno de hoy de Pedro Sanchez, Pablo Iglesias, y el general Julio Rodriguez, son leales a sus financiadores, la gran banca.  Sus patrocinadores agradecen públicamente su gran gestión: Ana Botín, presidenta del Banco Santander, declaraba que “tanto…

Álvaro Rodríguez
Ler máis

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana aparecen en la playa unos restos humanos. Resultan ser, lo que queda de la chica guapa de la película, el caso 0 .Vaya lío, el jefe Brody, el policía al mando, las tiene con el alcalde, Vaughan, con traje azul clarito y estampado de anclas. El jefe, que nada de baños, que el bicho se pude comer a los turistas. El alcalde, que si no vienen los bañis…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite, se están muriendo a marchas forzadas. El coronavirus se los está llevando con la misma fuerza con la que esa generación hizo la España que tenemos. Se están muriendo con cifras escandalosamente dramáticas, ahora más de 17.000 españoles. Se están yendo solos, sin ningún familiar a su alrededor, se les entierra sin apenas quién les llo…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Noticias sobre A Costa da Morte, as suas comarcas e os seus concellos: Bergantiños, Soneira, Camariñas, Carballo, Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra, Muxía, Vimianzo, Santa Comba e Zas.
Opinión
Adiante TV 2020
GALP COSTA DA MORTE 2020
Autos Xallas
Concello da Laracha
Concello de Mazaricos
En breves

Adiante TV

Álvaro Rodríguez sobre el marxismo cultural

Álvaro Rodríguez sobre el marxismo cultural

ERTE en XEAL: declaracións de Alfonso Mouzo

ERTE en XEAL: declaracións de Alfonso Mouzo

Abelenda valora a “iniciativa por unha inmigración moderada”

Abelenda valora a “iniciativa por unha inmigración moderada”

Con Tito Concheiro no Castro das Barreiras

Con Tito Concheiro no Castro das Barreiras

Opinión

Los electivos progresistas y centristas

Álvaro Rodríguez

La política  que el gobierno progresista había prometido se está cumpliendo. Y es que todos los gobiernos progresistas se caracterizaron por ser f…

Álvaro Rodríguez
Ler máis

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana apare…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite,…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Conversas na Encrucillada

Usamos cookies propias e de terceiros para mostrar publicidade personalizada segundo a súa navegación. Se continua navegando consideramos que acepta o uso de cookies. OK Máis información
O informe Petras 25 anos despois | Álvaro Rodríguez | Opinión | Adiante Galicia

7282 fans     1635 seguidores     43 seguidores - Club Adiante - Dirixe: Xosé Manuel Lema [Contacto]
Adiante Última Hora
  • Cargando las noticias de última hora...Cargando las noticias de última hora...

Álvaro Rodríguez

Álvaro Rodríguez

Alvaro Rodríguez Núñez, Cambados 1972, abogado y Doctor en Ciencia política. Tiene publicado varios libros, así como estudios políticos en diferentes revistas de pensamiento político.

O informe Petras 25 anos despois

Publicada: 13/03/2020

Aumentar texto Disminuir texto Reiniciar texto
0
0
0

Email Google+ Pinterest WhatsApp Menéame Chuza! Cabozo

Tempo de lectura: 8 minutos e 57 segundos.

No presente artigo imos expoñer ou lembrar uns artigos do sociólogo Jamen Petras. Sobran as presentacións para o "revolucionario e anti-imperialista" activista e escritor, como el adoita definirse. Petras publicou o estudo “Marx no século XXI”, revista arxentina O Rodaballo (Revista de cultura e política. Ano 1, Nº 1, novembro 1994). O contido do mesmo é público na rede.

Para Petras en 1994 a socialdemocracia morrera: “A transformación da socialdemocracia nun vehículo do neoliberalismo, socavou un tradicional punto de referencia para as clases traballadoras e as políticas do “benestar”. A aparición de voceiros ex comunistas e ex social–demócratas, actuando en favor do neoliberalismo, deu maior “autoridade” á idea de que “non hai alternativa” fronte ao capitalismo de “libre mercado”. Fin da cita. 

No verán de 1996 a revista Ajoblanco publicaba “O INFORME PETRAS: PAIS – FILLOS. Dúas xeracións de traballadores españois”. Nese estudo describía a realidade da clase traballadora española da época, e a redución drástica e salvaxe das condicións laborais e salariais que o PSOE  implementara coa súa política neoliberal. Pasamos a reproducir integramente un dos apartados do estudo. É un extracto curto dun estudo denso e extenso. Que os lectores saquen as súas conclusións: 

“ONDE ESTÁN OS PROGRESISTAS? O asombroso respecto ao destino de millóns de mozos mal pagos e subempleados sen futuro é a indiferenza da sociedade, incluíndo a indiferenza da clase media "progresista". Onde están os progresistas? Están activos, pero o que lles interesa é o dous por cento de “marxinais": os xitanos, os drogodependentes, as prostitutas, os inmigrantes; o acoso sexual, o racismo...calquera cousa menos o destino de tres millóns de españois desempregados, os mozos traballadores con contratos temporais e os que tratan de vivir do salario mínimo. Non quero ser malinterpretado.

Por suposto que estou en contra do acoso sexual, a discriminación e o racismo. Pero aquí e agora, e na estrutura de clases española, a distancia entre os problemas sociais a longo prazo e a gran escala, e as actividades dos progresistas é escandalosa. Por que eluden a súa realidade nacional e social? Primeiro, porque non é perigoso loitar polos dereitos legais das pequenas minorías: iso non comporta ningunha confrontación co Estado e menos aínda cos empresarios.

Pero comprometerse na loita polos sub e desempregados implica confrontacións moi duras e sostidas co Estado e os empresarios (e os medios de masas) porque esa loita vira ao redor da distribución dos principais recursos económicos da sociedade: os orzamentos que poderían financiar obras públicas para un emprego a gran escala no canto de subvencións para corporacións multinacionais; os beneficios empresariais que poderían financiar unha semana laboral máis curta e a contratación de empregados fixos.

En segundo lugar, as loitas progresistas polas minorías (cambios simbólicos e recoñecemento legal) teñen o apoio financeiro dos gobernos municipais ou rexionais. As ONG e organizacións similares brindan ás progresistas oportunidades económicas, segundos salarios en calidade de investigadores, educadores, asistentes sociais ou avogados.

Poden así combinar unha "boa conciencia" e a remuneración económica cunha palmadita no ombreiro das autoridades locais. Mentres tanto, a loita de millóns de sub e desempregados, se estivese adecuadamente organizada, podería afectar as políticas globais das mesmas benevolentes autoridades. Podería socavar os seus esforzos por subvencionar aos promotores inmobiliarios urbanos e aos construtores que financian as súas campañas electorais. Por esta razón, os esforzos para organizar politicamente aos sub e desempregados por empregos ben pagados contra os políticos neoliberais non reciben ningún apoio financeiro”. Fin da cita. 

Contrástese as afirmacións de hai 25 anos coa actualidade. Talvez cabe facerse tres preguntas: ¿Podemos afirmar que a esquerda xa esta morta?, ou é máis correcto considerar que está a se morrer, e nos últimos estertores. Este circo mediático, propagandístico, ¿cantas décadas durará?. 

 Os “progresistas” españois defenden os intereses económicos do gran capital, da CEOE. Aceptando a libre circulación de capitais, persoas e mercadorías contaxian a precariedade aos traballadores, autónomos, comerciantes, empresarios pequenos, e labregos.  O Euro e ao Unión Europea son as cadeas. A última reforma do 135 da Constitución Española foi obra súa, como a maioría absoluta da política regresiva e lesiva para os traballadores españois. En verdade a realidade española é a consecuencia desas políticas “progresistas” reaccionarias. É obvio.

Esa realidade naceu da “Transición Política” da man de “Isidoro” e os seus aos que lles gustaban a tortilla. Nesa fase a desindustrialización de España foi brutal. Así o quería o SPD e o PSF. Nos anos 90 tras a caída da URSS, o realizado por España e a Gran Bretaña, xa foi consumado a nivel occidental. Xurdiu a terceira vía de Tony Blair.

Neste sistema político os progresistas sempre realizaron unha política económica e laboral contraria aos intereses dos traballadores. Ante as medidas e lexislacións aprobadas en España nos últimos 40 anos, pódese afirmar con bastante precisión, que os “progresistas” e a reacción  teñen o mesmo aprecio polos traballadores: Moi pouco. 

En Alemaña gobernan xuntos.  Chámanlle posmodernidad cando é reacción.

Se queres podes deixar un comentario sobre esta opinión no Facebook:

Pódeche interesar...

Los electivos progresistas y centristas

Álvaro Rodríguez

La política  que el gobierno progresista había prometido se está cumpliendo. Y es que todos los gobiernos progresistas se caracterizaron por ser fieles a su papel,  a su función en el actual régimen. Desde  Felipe González hasta el gobierno de hoy de Pedro Sanchez, Pablo Iglesias, y el general Julio Rodriguez, son leales a sus financiadores, la gran banca.  Sus patrocinadores agradecen públicamente su gran gestión: Ana Botín, presidenta del Banco Santander, declaraba que “tanto…

Álvaro Rodríguez
Ler máis

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana aparecen en la playa unos restos humanos. Resultan ser, lo que queda de la chica guapa de la película, el caso 0 .Vaya lío, el jefe Brody, el policía al mando, las tiene con el alcalde, Vaughan, con traje azul clarito y estampado de anclas. El jefe, que nada de baños, que el bicho se pude comer a los turistas. El alcalde, que si no vienen los bañis…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite, se están muriendo a marchas forzadas. El coronavirus se los está llevando con la misma fuerza con la que esa generación hizo la España que tenemos. Se están muriendo con cifras escandalosamente dramáticas, ahora más de 17.000 españoles. Se están yendo solos, sin ningún familiar a su alrededor, se les entierra sin apenas quién les llo…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Noticias sobre A Costa da Morte, as suas comarcas e os seus concellos: Bergantiños, Soneira, Camariñas, Carballo, Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra, Muxía, Vimianzo, Santa Comba e Zas.
Opinión
Adiante TV 2020
GALP COSTA DA MORTE 2020
Autos Xallas
Concello da Laracha
Concello de Mazaricos
En breves

Adiante TV

Álvaro Rodríguez sobre el marxismo cultural

Álvaro Rodríguez sobre el marxismo cultural

ERTE en XEAL: declaracións de Alfonso Mouzo

ERTE en XEAL: declaracións de Alfonso Mouzo

Abelenda valora a “iniciativa por unha inmigración moderada”

Abelenda valora a “iniciativa por unha inmigración moderada”

Con Tito Concheiro no Castro das Barreiras

Con Tito Concheiro no Castro das Barreiras

Opinión

Los electivos progresistas y centristas

Álvaro Rodríguez

La política  que el gobierno progresista había prometido se está cumpliendo. Y es que todos los gobiernos progresistas se caracterizaron por ser f…

Álvaro Rodríguez
Ler máis

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana apare…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite,…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Conversas na Encrucillada

Usamos cookies propias e de terceiros para mostrar publicidade personalizada segundo a súa navegación. Se continua navegando consideramos que acepta o uso de cookies. OK Máis información