6712 fans     1622 seguidores     43 seguidores - Club Adiante - Dirixe: Xosé Manuel Lema [Contacto]
Adiante Última Hora
  • Cargando las noticias de última hora...Cargando las noticias de última hora...

Álvaro Rodríguez

Álvaro Rodríguez

Alvaro Rodríguez Núñez, Cambados 1972, abogado y Doctor en Ciencia política. Tiene publicado varios libros, así como estudios políticos en diferentes revistas de pensamiento político.

Antipopulistas, populistas e loita de elites

Publicada: 27/09/2019

Aumentar texto Disminuir texto Reiniciar texto
0
0
0

Email Google+ Pinterest WhatsApp Menéame Chuza! Cabozo

Tempo de lectura: 12 minutos e 42 segundos.

O concepto de populismo sempre foi usado como un adxectivo  peyorativo,  e excepcionalmente como un substantivo.  A excepción esta en os  Naródnik,  que deron lugar ao primeiro partido revolucionario ruso: «A Vontade do Pobo» (en ruso:  Naródnaya  Volya). Máis sempre o termo populista foi utilizado como unha inxuria polo poder establecido desde o século  XIX, o poder liberal. 

Foi o sociólogo  Pareto quen no século  XX analizou a política como unha loita entre elites que pugnan por ter o poder. No presente artigo partimos desa visión, e pretendemos dar unha explicación (entre as diferentes que existen), ou realizar unha análise para entender o que está a acontecer.  Elites que loitan polo poder.

O fenómeno é europeo, pero cada estado ten os seus matices. O reino de España é unha excepción no proceso do populismo. As causas son varias, pero as determinantes considerámolas o poder  omnívoro da oligarquía económica, a falta de cultura política e a dexeneración moral ou de valores imposta activamente pola  elite dominante. 

A iso débeselle unir a realidade política de diferentes pobos dentro do Reino de España. Exponse por iso un problema previo  ou prioritario, de forma que parte do pobo céntrase nesa loita, desprazando o debate populista por secundario. Iso acontece en Cataluña, País Vasco e Galicia. Na actualidade os liberais hexemónicos insisten en que presenciamos  un auxe do populismo.

En realidade, talvez asistimos a un auxe de loita de intereses económicos, ou de clase, onde os dominantes ven o xurdimento de movementos políticos que pretenden ser defensores das masas fartas das actuais elites depredadoras. Os populistas serían (despois xa concretaremos),   elites  que din ser portavoces das clases populares, os traballadores, as clases modestas, as  clases medias empobrecidas; E os  antipopulistas son as elites instaladas no poder,  os beneficiarios do actual sistema de dominación. 

Esta nova realidade política senta mal a moitos, e maiormente á elite dominante que pode perder o poder.  Os partidos dominantes liberais, porque ven ao inimigo dos seus privilexios; Os partidos   pre-populistas marxinados ou sen poder, sentense  frustrados, ao ver que se antes non tiñan o apoio electoral, agora tampouco o teñen. Iso xera rancor, envexa, descualificacións, e por iso optan tamén pola descualificación, do mesmo xeito que os partidos dominantes. A elite dominante ve ao inimigo, e as  elites sen poder anteriores ao xurdimento do populismo  ven un competidor.  

Así xorden  os ataques ao populismo, de xeito evidente artificiais,  de fascistas, ou comunistas,  extrema dereitistas, ou extrema esquerda, xenófobos,  e demais propaganda.  En definitiva, os dominantes  temen perder o botín do poder,  e os partidos pequenos  pre-populistas envéxanos por ver un mozo competidor; Froito diso xorde unha alianza entre ambos para atacar ao populismo.  

É posible que  o difícil na vida,  e tamén na política,  sexa aceptar a realidade das cousas. Ante o éxito dos novos grupos, aos anteriores (no poder, ou sen el), medorentos e  rencorosos  non lle gusta a vontade do Pobo. O pobo vota mal…Ao non votar por eles, o Pobo vota mal…

 Os  antipopulistas teñen ao seu favor os inmensos medios de propaganda do sistema. As persoas son moi remisas a cambiar os seus hábitos mentais,  de opción política ou ideolóxica. Ao que o fai chámanlle  cambiachaquetas,  facha,  bolivariano e todo o repertorio de falacias  ad  hominem.  O poder ten ao seu favor a tendencia natural do inmobilismo, xa sexa inmobilismo de dereitas  ou de esquerdas.  Poñamos un exemplo: unha persoa que cre nas virtudes do PP ou da PSOE,  que está formada nas súas teorías, na súa propaganda, e ten unha idade media alta, é difícil  que estude outras opcións, léase outras teorías, etc. Practicamente xa está programado “propagandeado”. Os populistas ten ao seu favor a realidade. En todo proceso revolucionario atopámonos con ese ambiente. 

Os populismos, de esquerdas ou dereitas,  indican que existen alternativas, que nos atopamos ante un conflito de principios ou intereses. Os  antipopulistas negan a existencia de conflito algún. Afirman que só existe un camiño único, e talvez dramático. Os populistas din que en todo caso atopámonos ante alternativas, e iso sería máis ben unha traxedia, xa que existe un choque de principios, pero onde se pode e debe elixir. E uns gañar e outros perder. 

Asistimos á negación da democracia por parte dos  antipopulistas. Sen rubor afirman: Os británicos votan mal, os cidadáns de USA, Brasil, votan mal. Os cidadáns de Hungría, Polonia, etc, votan mal. Media Francia, Italia, Alemaña, Bélxica, Holanda, Noruega, Suecia, Dinamarca, etc, votan mal. Só votan ben os que elixen  ás  elites liberais, apoiadas polas elites   prepopulistas.  

A esquerda occidental maioritaria, salvo unha minoría marxista  extraparlamentaria, abandonou a loita de clases, acepta o liberalismo económico, o que Marx chamou capitalismo. E   para manter algunha aparencia de existencia, só ten as  políticas neutras das identidades raciais, sexuais, ou de minorías. En España úneselle o tema de Franco, cuestión moi concreta e  inocua.  

A dereita tampouco é a mesma. Os partidos tradicionais de dereita  non defenden os intereses da burguesía propia. Ao ser  globalistas,  europeísta e defensora do euro, só defenden os intereses da  plutocracia internacional. Moitos burgueses sentense prexudicados,  ou simplemente mortos pola política da Nova Orde Mundial. Ven que están sós no seu querido capitalismo e o seu ansiado capitalismo devóraos. Mais cambiar, evolucionar, tirar o vello ou o inútil élles difícil. Tamen están propagandeados. 

Os seguidores de ambas as  elites ao servizo do capital, que se visten de neutralidades sexuais,  LGTVB, Franco, cambio climático, defensa dos pitos e galiñas,  etc, son os que define Diego  Fusaro como: “parvos que se fan chamar 'de esquerda' loitan contra o fascismo, que xa non existe, para aceptar plenamente o  totalitarismo do mercado. Estes últimos son os que loitan en Francia contra Le Pen para aceptar de boa gana a  Macron. Loitan contra un fascismo que xa non existe para poder aceptar a nova porra invisible da economía de mercado. E, por suposto, a clase intelectual, o circo mediático e o clero intelectual desempeñan un papel fundamental neste proceso”. A elite é liberal e unha parte dela é a coñecida como Esquerda  Caviar. 

No Reino de España non existe ningún grupo parlamentario, populista ou  antipopulista, semellantes aos de Europa  que expoñan  nacionalizar empresas, a saída do euro, a saída da Unión Europea, recobrar a soberanía monetaria e económica, frear a inmigración, crear industria estatal,  instalar aranceis, crear banca pública, etc. Unha vez máis o Reino de España comeza outro século de costas  ao debate de ideas europeas. 

Asistimos a unha loita de elites onde observamos que a maioría das elites  en pugna son prol-capitalistas, liberais.   Tampouco propoñen os populistas nin os  antipopulistas un proxecto que de solución aos Pobos que coexisten no Reino de España.  Todos coinciden en manter o “café para todos” os caciques existentes, e non solucionar unha realidade secular que xa é crónica. 

Talvez  detrás da loita entre as moitas das elites,  en demasiados casos,  non hai ningunha diferenza para o Pobo Traballador nin para a  Democracia. Só loitan polo poder e a repartición do botín.  

Se queres podes deixar un comentario sobre esta opinión no Facebook:

Pódeche interesar...

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana aparecen en la playa unos restos humanos. Resultan ser, lo que queda de la chica guapa de la película, el caso 0 .Vaya lío, el jefe Brody, el policía al mando, las tiene con el alcalde, Vaughan, con traje azul clarito y estampado de anclas. El jefe, que nada de baños, que el bicho se pude comer a los turistas. El alcalde, que si no vienen los bañis…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite, se están muriendo a marchas forzadas. El coronavirus se los está llevando con la misma fuerza con la que esa generación hizo la España que tenemos. Se están muriendo con cifras escandalosamente dramáticas, ahora más de 17.000 españoles. Se están yendo solos, sin ningún familiar a su alrededor, se les entierra sin apenas quién les llo…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Covid-19:¿Somos un país o un despaís?

Borja Ramos Arribi

La historia nos demuestra que casi todos los programas de shock son exitosos en el alcance de sus objetivos y casi todos los gradualistas fracasan. Ante las últimas medidas implementadas por el gobierno queda meridianamente claro que los dirigentes políticos ignoran todo el potencial que detentan en un estado de alarma, con un sector económico postrado a sus mandatos y ocurrencias, pero que se empecinan en mantener aletargado y a medio gas. Siguen sin entender que el sector privado es la s…

Borja Ramos Arribi
Ler máis

Noticias sobre A Costa da Morte, as suas comarcas e os seus concellos: Bergantiños, Soneira, Camariñas, Carballo, Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra, Muxía, Vimianzo, Santa Comba e Zas.
Opinión
VimianSol
Venta Casa Labranza Ponte do Porto
Dia de Galicia 2020
Autos Xallas
Concello de Dumbría
Concello de Mazaricos
En breves

Adiante TV

Opinión

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana apare…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite,…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Covid-19:¿Somos un país o un despaís?

Borja Ramos Arribi

La historia nos demuestra que casi todos los programas de shock son exitosos en el alcance de sus objetivos y casi todos los gradualistas fracasan. …

Borja Ramos Arribi
Ler máis

Conversas na Encrucillada

Usamos cookies propias e de terceiros para mostrar publicidade personalizada segundo a súa navegación. Se continua navegando consideramos que acepta o uso de cookies. OK Máis información
Antipopulistas, populistas e loita de elites | Álvaro Rodríguez | Opinión | Adiante Galicia

6712 fans     1622 seguidores     43 seguidores - Club Adiante - Dirixe: Xosé Manuel Lema [Contacto]
Adiante Última Hora
  • Cargando las noticias de última hora...Cargando las noticias de última hora...

Álvaro Rodríguez

Álvaro Rodríguez

Alvaro Rodríguez Núñez, Cambados 1972, abogado y Doctor en Ciencia política. Tiene publicado varios libros, así como estudios políticos en diferentes revistas de pensamiento político.

Antipopulistas, populistas e loita de elites

Publicada: 27/09/2019

Aumentar texto Disminuir texto Reiniciar texto
0
0
0

Email Google+ Pinterest WhatsApp Menéame Chuza! Cabozo

Tempo de lectura: 12 minutos e 42 segundos.

O concepto de populismo sempre foi usado como un adxectivo  peyorativo,  e excepcionalmente como un substantivo.  A excepción esta en os  Naródnik,  que deron lugar ao primeiro partido revolucionario ruso: «A Vontade do Pobo» (en ruso:  Naródnaya  Volya). Máis sempre o termo populista foi utilizado como unha inxuria polo poder establecido desde o século  XIX, o poder liberal. 

Foi o sociólogo  Pareto quen no século  XX analizou a política como unha loita entre elites que pugnan por ter o poder. No presente artigo partimos desa visión, e pretendemos dar unha explicación (entre as diferentes que existen), ou realizar unha análise para entender o que está a acontecer.  Elites que loitan polo poder.

O fenómeno é europeo, pero cada estado ten os seus matices. O reino de España é unha excepción no proceso do populismo. As causas son varias, pero as determinantes considerámolas o poder  omnívoro da oligarquía económica, a falta de cultura política e a dexeneración moral ou de valores imposta activamente pola  elite dominante. 

A iso débeselle unir a realidade política de diferentes pobos dentro do Reino de España. Exponse por iso un problema previo  ou prioritario, de forma que parte do pobo céntrase nesa loita, desprazando o debate populista por secundario. Iso acontece en Cataluña, País Vasco e Galicia. Na actualidade os liberais hexemónicos insisten en que presenciamos  un auxe do populismo.

En realidade, talvez asistimos a un auxe de loita de intereses económicos, ou de clase, onde os dominantes ven o xurdimento de movementos políticos que pretenden ser defensores das masas fartas das actuais elites depredadoras. Os populistas serían (despois xa concretaremos),   elites  que din ser portavoces das clases populares, os traballadores, as clases modestas, as  clases medias empobrecidas; E os  antipopulistas son as elites instaladas no poder,  os beneficiarios do actual sistema de dominación. 

Esta nova realidade política senta mal a moitos, e maiormente á elite dominante que pode perder o poder.  Os partidos dominantes liberais, porque ven ao inimigo dos seus privilexios; Os partidos   pre-populistas marxinados ou sen poder, sentense  frustrados, ao ver que se antes non tiñan o apoio electoral, agora tampouco o teñen. Iso xera rancor, envexa, descualificacións, e por iso optan tamén pola descualificación, do mesmo xeito que os partidos dominantes. A elite dominante ve ao inimigo, e as  elites sen poder anteriores ao xurdimento do populismo  ven un competidor.  

Así xorden  os ataques ao populismo, de xeito evidente artificiais,  de fascistas, ou comunistas,  extrema dereitistas, ou extrema esquerda, xenófobos,  e demais propaganda.  En definitiva, os dominantes  temen perder o botín do poder,  e os partidos pequenos  pre-populistas envéxanos por ver un mozo competidor; Froito diso xorde unha alianza entre ambos para atacar ao populismo.  

É posible que  o difícil na vida,  e tamén na política,  sexa aceptar a realidade das cousas. Ante o éxito dos novos grupos, aos anteriores (no poder, ou sen el), medorentos e  rencorosos  non lle gusta a vontade do Pobo. O pobo vota mal…Ao non votar por eles, o Pobo vota mal…

 Os  antipopulistas teñen ao seu favor os inmensos medios de propaganda do sistema. As persoas son moi remisas a cambiar os seus hábitos mentais,  de opción política ou ideolóxica. Ao que o fai chámanlle  cambiachaquetas,  facha,  bolivariano e todo o repertorio de falacias  ad  hominem.  O poder ten ao seu favor a tendencia natural do inmobilismo, xa sexa inmobilismo de dereitas  ou de esquerdas.  Poñamos un exemplo: unha persoa que cre nas virtudes do PP ou da PSOE,  que está formada nas súas teorías, na súa propaganda, e ten unha idade media alta, é difícil  que estude outras opcións, léase outras teorías, etc. Practicamente xa está programado “propagandeado”. Os populistas ten ao seu favor a realidade. En todo proceso revolucionario atopámonos con ese ambiente. 

Os populismos, de esquerdas ou dereitas,  indican que existen alternativas, que nos atopamos ante un conflito de principios ou intereses. Os  antipopulistas negan a existencia de conflito algún. Afirman que só existe un camiño único, e talvez dramático. Os populistas din que en todo caso atopámonos ante alternativas, e iso sería máis ben unha traxedia, xa que existe un choque de principios, pero onde se pode e debe elixir. E uns gañar e outros perder. 

Asistimos á negación da democracia por parte dos  antipopulistas. Sen rubor afirman: Os británicos votan mal, os cidadáns de USA, Brasil, votan mal. Os cidadáns de Hungría, Polonia, etc, votan mal. Media Francia, Italia, Alemaña, Bélxica, Holanda, Noruega, Suecia, Dinamarca, etc, votan mal. Só votan ben os que elixen  ás  elites liberais, apoiadas polas elites   prepopulistas.  

A esquerda occidental maioritaria, salvo unha minoría marxista  extraparlamentaria, abandonou a loita de clases, acepta o liberalismo económico, o que Marx chamou capitalismo. E   para manter algunha aparencia de existencia, só ten as  políticas neutras das identidades raciais, sexuais, ou de minorías. En España úneselle o tema de Franco, cuestión moi concreta e  inocua.  

A dereita tampouco é a mesma. Os partidos tradicionais de dereita  non defenden os intereses da burguesía propia. Ao ser  globalistas,  europeísta e defensora do euro, só defenden os intereses da  plutocracia internacional. Moitos burgueses sentense prexudicados,  ou simplemente mortos pola política da Nova Orde Mundial. Ven que están sós no seu querido capitalismo e o seu ansiado capitalismo devóraos. Mais cambiar, evolucionar, tirar o vello ou o inútil élles difícil. Tamen están propagandeados. 

Os seguidores de ambas as  elites ao servizo do capital, que se visten de neutralidades sexuais,  LGTVB, Franco, cambio climático, defensa dos pitos e galiñas,  etc, son os que define Diego  Fusaro como: “parvos que se fan chamar 'de esquerda' loitan contra o fascismo, que xa non existe, para aceptar plenamente o  totalitarismo do mercado. Estes últimos son os que loitan en Francia contra Le Pen para aceptar de boa gana a  Macron. Loitan contra un fascismo que xa non existe para poder aceptar a nova porra invisible da economía de mercado. E, por suposto, a clase intelectual, o circo mediático e o clero intelectual desempeñan un papel fundamental neste proceso”. A elite é liberal e unha parte dela é a coñecida como Esquerda  Caviar. 

No Reino de España non existe ningún grupo parlamentario, populista ou  antipopulista, semellantes aos de Europa  que expoñan  nacionalizar empresas, a saída do euro, a saída da Unión Europea, recobrar a soberanía monetaria e económica, frear a inmigración, crear industria estatal,  instalar aranceis, crear banca pública, etc. Unha vez máis o Reino de España comeza outro século de costas  ao debate de ideas europeas. 

Asistimos a unha loita de elites onde observamos que a maioría das elites  en pugna son prol-capitalistas, liberais.   Tampouco propoñen os populistas nin os  antipopulistas un proxecto que de solución aos Pobos que coexisten no Reino de España.  Todos coinciden en manter o “café para todos” os caciques existentes, e non solucionar unha realidade secular que xa é crónica. 

Talvez  detrás da loita entre as moitas das elites,  en demasiados casos,  non hai ningunha diferenza para o Pobo Traballador nin para a  Democracia. Só loitan polo poder e a repartición do botín.  

Se queres podes deixar un comentario sobre esta opinión no Facebook:

Pódeche interesar...

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana aparecen en la playa unos restos humanos. Resultan ser, lo que queda de la chica guapa de la película, el caso 0 .Vaya lío, el jefe Brody, el policía al mando, las tiene con el alcalde, Vaughan, con traje azul clarito y estampado de anclas. El jefe, que nada de baños, que el bicho se pude comer a los turistas. El alcalde, que si no vienen los bañis…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite, se están muriendo a marchas forzadas. El coronavirus se los está llevando con la misma fuerza con la que esa generación hizo la España que tenemos. Se están muriendo con cifras escandalosamente dramáticas, ahora más de 17.000 españoles. Se están yendo solos, sin ningún familiar a su alrededor, se les entierra sin apenas quién les llo…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Covid-19:¿Somos un país o un despaís?

Borja Ramos Arribi

La historia nos demuestra que casi todos los programas de shock son exitosos en el alcance de sus objetivos y casi todos los gradualistas fracasan. Ante las últimas medidas implementadas por el gobierno queda meridianamente claro que los dirigentes políticos ignoran todo el potencial que detentan en un estado de alarma, con un sector económico postrado a sus mandatos y ocurrencias, pero que se empecinan en mantener aletargado y a medio gas. Siguen sin entender que el sector privado es la s…

Borja Ramos Arribi
Ler máis

Noticias sobre A Costa da Morte, as suas comarcas e os seus concellos: Bergantiños, Soneira, Camariñas, Carballo, Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra, Muxía, Vimianzo, Santa Comba e Zas.
Opinión
VimianSol
Venta Casa Labranza Ponte do Porto
Dia de Galicia 2020
Autos Xallas
Concello de Dumbría
Concello de Mazaricos
En breves

Adiante TV

Opinión

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana apare…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite,…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Covid-19:¿Somos un país o un despaís?

Borja Ramos Arribi

La historia nos demuestra que casi todos los programas de shock son exitosos en el alcance de sus objetivos y casi todos los gradualistas fracasan. …

Borja Ramos Arribi
Ler máis

Conversas na Encrucillada

Usamos cookies propias e de terceiros para mostrar publicidade personalizada segundo a súa navegación. Se continua navegando consideramos que acepta o uso de cookies. OK Máis información