6633 fans     1602 seguidores     43 seguidores - Club Adiante - Dirixe: Xosé Manuel Lema [Contacto]
Adiante Última Hora
  • Cargando las noticias de última hora...Cargando las noticias de última hora...

Álvaro Rodríguez

Álvaro Rodríguez

Alvaro Rodríguez Núñez, Cambados 1972, abogado y Doctor en Ciencia política. Tiene publicado varios libros, así como estudios políticos en diferentes revistas de pensamiento político.

A dictadura da apariencia

Publicada: 12/12/2019

Aumentar texto Disminuir texto Reiniciar texto
0
0
0

Email Google+ Pinterest WhatsApp Menéame Chuza! Cabozo

Tempo de lectura: 9 minutos e 12 segundos.

Alá en 1977 unha profesora de ciencia política alemá,  Elisabeth  Noelle- Neumann,   expuxo a súa teoría da espiral.  Analizou o funcionamento dos medios de comunicación sobre os cidadáns, e chegou á conclusión de que as persoas non se atreven a ir en contra da opinión  defendida polos medios de comunicación, xa que se o fan son marxinadas e atacadas.  Consideraba que nesta sociedade as ideas  contrarías ao sistema dominante,  eran atacadas e desprestixiadas.  Ante esa realidade,   os individuos optaban polo silencio. 

Desa forma,  a opinión publicada convértese en opinión pública, ao ser a única existente, e ao ser  os contrarios  eliminados ou silenciados.  Como a maioría da xente ten medo á marxinación, ao illamento,  oculta as súas opinións ou simplemente aparéntaas que acepta.: “e  che ou que  hai”. E como a maioría da xente vive dun salario, opta tamén por non meterse en situacións onde poidan afectar á súa vida, e á das súas familias. Con este sistema de propaganda, é dicir de medios de comunicación,   finalmente a xente vota e pensan como lle din que pensen e voten. Así é o sistema actual.  Se a TV (medio de propaganda), di que é así, é así, e punto!. 

Todo iso é posible porque seis compañías posúen o 95 % dos medios de comunicación do  mundo, produtoras cinematográficas (son as máis importantes, a xente fórmase no cinema e na TV),  radio,  xornais, etc.  Eses medios de comunicación están ao   servizo do seu donos, (o normal e obvio),   e por iso   a súa información, a súa propaganda,  obedece aos intereses económicos dos seus donos. Por iso atopámonos  nunha situación onde falar de certos temas é moi complicado, (imposible),  xa que a poboación pode estar influída  e convencida, realmente “propagandeada”, polas noticias dos medios de comunicación. Se a TV (medio de propaganda), di que é así, é así, e punto!. 

Iso acontece todos os días nos medios de comunicación de España. Poñamos un exemplo. A Gran Bretaña realizo un referendo e a maioría  dos cidadáns votaron  por saírse da Unión Europea. Libremente, na democrática Gran Bretaña, o pobo soberano decidiu mediante voto secreto  que optaban por saírse da Unión Europea. O Goberno británico ten o mandato de cumprir esa decisión adoptada polo pobo soberano. É unha obrigación do goberno británico cumprir co mandato  decidido e imposto polo pobo británico. En principio iso debería estar claro, mais non o está… O Primeiro Ministro británico é  denigrado, insultado,  calumniado, vexado, humillado,  por moitos  ou todos dos medios de comunicación españois. E iso  por cumprir co mandado decidido polo pobo británico; por cumprir o mandato do seu pobo. É unha pelexa entre capitalistas, e os de España non dubidan en insultarlle. Así é como “informan”. 

Todos observamos que en ningunha universidade española, foro, ateneo, concello,   ou outro ente,  fanse seminarios sobre os salarios. Sobre a realidade dos traballadores.  Simplemente non se fan, porque de facelos, o resultado sería tremebundo.  Por iso non se fan.  Así funciona o sistema  en España. 

Talvez, vote o que vote o pobo faise   o que din os  plutócratas.  Os partidos políticos ofrecen, e finalmente fan o que se decide no “palco do  Bernabeu”. Hoxe  votan todos os cidadáns, mais  no sistema actual as decisións tómanse nos despachos das grandes empresas,  logo trasládanse ás secretarias dos partidos políticos, que tras o  paripé da votación parlamentaria, convértese en lei para todo o pobo. A vontade do poder económico é a que se impón,   e todo o armazón electoral e  parlamentario poida que sexa  só unha aparencia, un   teatrillo.  En definitiva, o poder está nos grupos económicos poderosos.  

Dá a sensación de que aínda que vota todo o pobo,  só deciden os poderosos. Parece que o voto vale de pouco.  Chámanlle poder do pobo  cando é  plutocracia.  Poñamos un exemplo. Desde a “transición”, fóronse eliminando os dereitos legais  dos traballadores.  Aos poucos, lentamente…Os traballadores votaban e votan, e os seus representantes,  os seus gobernos, sempre, sempre, sempre,  recortaron os seus dereitos e salarios. Así é o sistema. 

 Felipe González nunha entrevista o  pasado día 9 de setembro, en defensa do liberalismo e do capitalismo  afirmaba: “O capitalismo triunfante está a se destruír a si mesmo”. 

Felipe González sabe convencer ou persuadir  á xente, levándoa polo camiño que beneficia ao Capital, aos seus amigos do palco do  Bernabeu, e os  usureros que lle apoian.   Por iso fai esa afirmación tan contraditoria e falsa.  O capitalismo  está a triunfar ao 100%, como ben sabe Felipe González, pero  ten unha vida moi, moi, moi  sa: está perfectamente. Mellor que nunca. 

¿Por que Felipe González e os medios de comunicación dos capitalistas  quérennos facer crer que lles van mal as cousas a eles?.

Se queres podes deixar un comentario sobre esta opinión no Facebook:

Pódeche interesar...

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana aparecen en la playa unos restos humanos. Resultan ser, lo que queda de la chica guapa de la película, el caso 0 .Vaya lío, el jefe Brody, el policía al mando, las tiene con el alcalde, Vaughan, con traje azul clarito y estampado de anclas. El jefe, que nada de baños, que el bicho se pude comer a los turistas. El alcalde, que si no vienen los bañis…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite, se están muriendo a marchas forzadas. El coronavirus se los está llevando con la misma fuerza con la que esa generación hizo la España que tenemos. Se están muriendo con cifras escandalosamente dramáticas, ahora más de 17.000 españoles. Se están yendo solos, sin ningún familiar a su alrededor, se les entierra sin apenas quién les llo…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Covid-19:¿Somos un país o un despaís?

Borja Ramos Arribi

La historia nos demuestra que casi todos los programas de shock son exitosos en el alcance de sus objetivos y casi todos los gradualistas fracasan. Ante las últimas medidas implementadas por el gobierno queda meridianamente claro que los dirigentes políticos ignoran todo el potencial que detentan en un estado de alarma, con un sector económico postrado a sus mandatos y ocurrencias, pero que se empecinan en mantener aletargado y a medio gas. Siguen sin entender que el sector privado es la s…

Borja Ramos Arribi
Ler máis

Noticias sobre A Costa da Morte, as suas comarcas e os seus concellos: Bergantiños, Soneira, Camariñas, Carballo, Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra, Muxía, Vimianzo, Santa Comba e Zas.
Opinión
Eskariam Leche
Autos Xallas
Concello da Laracha
Concello de Mazaricos
En breves

Adiante TV

Opinión

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana apare…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite,…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Covid-19:¿Somos un país o un despaís?

Borja Ramos Arribi

La historia nos demuestra que casi todos los programas de shock son exitosos en el alcance de sus objetivos y casi todos los gradualistas fracasan. …

Borja Ramos Arribi
Ler máis

Conversas na Encrucillada

Usamos cookies propias e de terceiros para mostrar publicidade personalizada segundo a súa navegación. Se continua navegando consideramos que acepta o uso de cookies. OK Máis información
A dictadura da apariencia | Álvaro Rodríguez | Opinión | Adiante Galicia

6633 fans     1602 seguidores     43 seguidores - Club Adiante - Dirixe: Xosé Manuel Lema [Contacto]
Adiante Última Hora
  • Cargando las noticias de última hora...Cargando las noticias de última hora...

Álvaro Rodríguez

Álvaro Rodríguez

Alvaro Rodríguez Núñez, Cambados 1972, abogado y Doctor en Ciencia política. Tiene publicado varios libros, así como estudios políticos en diferentes revistas de pensamiento político.

A dictadura da apariencia

Publicada: 12/12/2019

Aumentar texto Disminuir texto Reiniciar texto
0
0
0

Email Google+ Pinterest WhatsApp Menéame Chuza! Cabozo

Tempo de lectura: 9 minutos e 12 segundos.

Alá en 1977 unha profesora de ciencia política alemá,  Elisabeth  Noelle- Neumann,   expuxo a súa teoría da espiral.  Analizou o funcionamento dos medios de comunicación sobre os cidadáns, e chegou á conclusión de que as persoas non se atreven a ir en contra da opinión  defendida polos medios de comunicación, xa que se o fan son marxinadas e atacadas.  Consideraba que nesta sociedade as ideas  contrarías ao sistema dominante,  eran atacadas e desprestixiadas.  Ante esa realidade,   os individuos optaban polo silencio. 

Desa forma,  a opinión publicada convértese en opinión pública, ao ser a única existente, e ao ser  os contrarios  eliminados ou silenciados.  Como a maioría da xente ten medo á marxinación, ao illamento,  oculta as súas opinións ou simplemente aparéntaas que acepta.: “e  che ou que  hai”. E como a maioría da xente vive dun salario, opta tamén por non meterse en situacións onde poidan afectar á súa vida, e á das súas familias. Con este sistema de propaganda, é dicir de medios de comunicación,   finalmente a xente vota e pensan como lle din que pensen e voten. Así é o sistema actual.  Se a TV (medio de propaganda), di que é así, é así, e punto!. 

Todo iso é posible porque seis compañías posúen o 95 % dos medios de comunicación do  mundo, produtoras cinematográficas (son as máis importantes, a xente fórmase no cinema e na TV),  radio,  xornais, etc.  Eses medios de comunicación están ao   servizo do seu donos, (o normal e obvio),   e por iso   a súa información, a súa propaganda,  obedece aos intereses económicos dos seus donos. Por iso atopámonos  nunha situación onde falar de certos temas é moi complicado, (imposible),  xa que a poboación pode estar influída  e convencida, realmente “propagandeada”, polas noticias dos medios de comunicación. Se a TV (medio de propaganda), di que é así, é así, e punto!. 

Iso acontece todos os días nos medios de comunicación de España. Poñamos un exemplo. A Gran Bretaña realizo un referendo e a maioría  dos cidadáns votaron  por saírse da Unión Europea. Libremente, na democrática Gran Bretaña, o pobo soberano decidiu mediante voto secreto  que optaban por saírse da Unión Europea. O Goberno británico ten o mandato de cumprir esa decisión adoptada polo pobo soberano. É unha obrigación do goberno británico cumprir co mandato  decidido e imposto polo pobo británico. En principio iso debería estar claro, mais non o está… O Primeiro Ministro británico é  denigrado, insultado,  calumniado, vexado, humillado,  por moitos  ou todos dos medios de comunicación españois. E iso  por cumprir co mandado decidido polo pobo británico; por cumprir o mandato do seu pobo. É unha pelexa entre capitalistas, e os de España non dubidan en insultarlle. Así é como “informan”. 

Todos observamos que en ningunha universidade española, foro, ateneo, concello,   ou outro ente,  fanse seminarios sobre os salarios. Sobre a realidade dos traballadores.  Simplemente non se fan, porque de facelos, o resultado sería tremebundo.  Por iso non se fan.  Así funciona o sistema  en España. 

Talvez, vote o que vote o pobo faise   o que din os  plutócratas.  Os partidos políticos ofrecen, e finalmente fan o que se decide no “palco do  Bernabeu”. Hoxe  votan todos os cidadáns, mais  no sistema actual as decisións tómanse nos despachos das grandes empresas,  logo trasládanse ás secretarias dos partidos políticos, que tras o  paripé da votación parlamentaria, convértese en lei para todo o pobo. A vontade do poder económico é a que se impón,   e todo o armazón electoral e  parlamentario poida que sexa  só unha aparencia, un   teatrillo.  En definitiva, o poder está nos grupos económicos poderosos.  

Dá a sensación de que aínda que vota todo o pobo,  só deciden os poderosos. Parece que o voto vale de pouco.  Chámanlle poder do pobo  cando é  plutocracia.  Poñamos un exemplo. Desde a “transición”, fóronse eliminando os dereitos legais  dos traballadores.  Aos poucos, lentamente…Os traballadores votaban e votan, e os seus representantes,  os seus gobernos, sempre, sempre, sempre,  recortaron os seus dereitos e salarios. Así é o sistema. 

 Felipe González nunha entrevista o  pasado día 9 de setembro, en defensa do liberalismo e do capitalismo  afirmaba: “O capitalismo triunfante está a se destruír a si mesmo”. 

Felipe González sabe convencer ou persuadir  á xente, levándoa polo camiño que beneficia ao Capital, aos seus amigos do palco do  Bernabeu, e os  usureros que lle apoian.   Por iso fai esa afirmación tan contraditoria e falsa.  O capitalismo  está a triunfar ao 100%, como ben sabe Felipe González, pero  ten unha vida moi, moi, moi  sa: está perfectamente. Mellor que nunca. 

¿Por que Felipe González e os medios de comunicación dos capitalistas  quérennos facer crer que lles van mal as cousas a eles?.

Se queres podes deixar un comentario sobre esta opinión no Facebook:

Pódeche interesar...

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana aparecen en la playa unos restos humanos. Resultan ser, lo que queda de la chica guapa de la película, el caso 0 .Vaya lío, el jefe Brody, el policía al mando, las tiene con el alcalde, Vaughan, con traje azul clarito y estampado de anclas. El jefe, que nada de baños, que el bicho se pude comer a los turistas. El alcalde, que si no vienen los bañis…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite, se están muriendo a marchas forzadas. El coronavirus se los está llevando con la misma fuerza con la que esa generación hizo la España que tenemos. Se están muriendo con cifras escandalosamente dramáticas, ahora más de 17.000 españoles. Se están yendo solos, sin ningún familiar a su alrededor, se les entierra sin apenas quién les llo…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Covid-19:¿Somos un país o un despaís?

Borja Ramos Arribi

La historia nos demuestra que casi todos los programas de shock son exitosos en el alcance de sus objetivos y casi todos los gradualistas fracasan. Ante las últimas medidas implementadas por el gobierno queda meridianamente claro que los dirigentes políticos ignoran todo el potencial que detentan en un estado de alarma, con un sector económico postrado a sus mandatos y ocurrencias, pero que se empecinan en mantener aletargado y a medio gas. Siguen sin entender que el sector privado es la s…

Borja Ramos Arribi
Ler máis

Noticias sobre A Costa da Morte, as suas comarcas e os seus concellos: Bergantiños, Soneira, Camariñas, Carballo, Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra, Muxía, Vimianzo, Santa Comba e Zas.
Opinión
Eskariam Leche
Autos Xallas
Concello da Laracha
Concello de Mazaricos
En breves

Adiante TV

Opinión

Tiburón-19

Francisco Martínez Pin

La  acción de Tiburón (Jaws, 1975) transcurre en Amity Island, una encantadora ciudad turística de la costa de Nueva Inglaterra. Una mañana apare…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Memoria Histórica, pero para todos

Francisco Martínez Pin

Los niños de la guerra, esos que recuerdan el famélico año 41, los de la cartilla de racionamiento, del pan de habas, del aceite que no era aceite,…

Francisco Martínez Pin
Ler máis

Covid-19:¿Somos un país o un despaís?

Borja Ramos Arribi

La historia nos demuestra que casi todos los programas de shock son exitosos en el alcance de sus objetivos y casi todos los gradualistas fracasan. …

Borja Ramos Arribi
Ler máis

Conversas na Encrucillada

Usamos cookies propias e de terceiros para mostrar publicidade personalizada segundo a súa navegación. Se continua navegando consideramos que acepta o uso de cookies. OK Máis información