En Galicia hai unha expresión moi nosa: “isto vai indo… ata que deixa de ir”. Pois algo así lles está pasando aos autónomos. Levan anos resistindo, axustando, facendo malabares… e agora, en 2026, tócalles outro empurrón cara arriba nas cotas. Uns 135 euros máis ao mes. Que dito así parece pouco, pero ao final do ano son 1.620 euros. E iso xa doe… e ben.
Máis de 60.000 autónomos galegos veranse afectados por esta subida. Xente que, en moitos casos, non chega nin aos 1.000 euros mensuais con seguridade, pero que terá que cotizar como se o negocio fose vento en popa. Aquí hai algo que non cadra. Como diciría calquera paisano nun bar: “non poden pedirnos leite se a vaca está a dieta”.
A base mínima sobe ata os 1.424 euros para autónomos societarios e colaboradores. Pero os ingresos, eses, non soben por decreto. Nin por moito BOE que se publique. E así estamos: pagando máis sen gañar máis. Un clásico.
E logo está o de sempre: a incerteza. Sen Orzamentos Xerais do Estado, coas normas cambiando sobre a marcha e cunha sensación constante de que ninguén sabe moi ben que pasará mañá. O autónomo galego vive ao día, pero non por elección, senón por obriga. Aquí non hai soldo fixo nin colchón. Hai meses bos… e meses de apretar o cinto ata o último burato.
Por se fora pouco, Europa chama á porta. A Comisión Europea levou a España ante o Tribunal de Xustiza da UE por non aplicar a directiva do IVE franquiciado. Traducido: en lugar de facilitarlles a vida aos pequenos negocios que facturan menos de 85.000 euros, aquí seguimos poñendo papeleo e máis cargas. En fin… Spain is different, que dicían antes.
O resultado é un cóctel perigoso: máis presión fiscal, menos marxe e unha sensación de abandono que vai calando. Porque ser autónomo non é só traballar por conta propia. É vivir nunha especie de montaña rusa onde nunca sabes se o próximo mes virá con subida… ou con susto.
O economista premio Nobel Milton Friedman deixou unha frase que hoxe encaixa coma un guante: “Nada é tan permanente como un programa temporal do Goberno”. E aquí seguimos, con medidas que se supoñían provisionais e que acaban quedando… sempre para pagar un pouco máis.
En Galicia, onde emprender moitas veces non é unha opción senón unha necesidade, isto ten consecuencias reais. Peches, renuncias, xente que baixa a persiana porque xa non compensa seguir loitando contra todo.
E mentres tanto, un pensa: igual o problema non é que os autónomos non queiran contribuír. Igual o problema é que xa non poden máis.
Porque como tamén dicimos por aquí, con ese punto de retranca que nos define: “tanto tens, tanto vales… pero se non tes, tamén che cobran”.
José Luis Calo- UCIN Galicia
