Silvia Gómez Gómez-
Na miña anterior columna reflexionaba sobre o que supón exercer a oposición nun concello rural galego, cunha maioría absoluta consolidada e sen recursos nin visibilidade. Nesta ocasión, quero centrarme nun dos elementos clave que explica esa dificultade: o uso dos medios públicos e a desigualdade comunicativa entre goberno e oposición no ámbito municipal.
Nos concellos rurais galegos, a política non só se decide nos plenos. Decídese tamén na visibilidade. En quen aparece, en quen comunica e en quen ten canles para facerse oír. E nese terreo, a desigualdade entre o goberno local e a oposición é evidente.
Nos municipios pequenos, como Tordoia, o goberno municipal conta con todos os medios institucionais ao seu alcance: bandos, redes sociais do concello, web municipal, actos públicos, inauguracións e comunicación constante da súa acción. Todo isto faise con recursos públicos e baixo o paraugas institucional do propio concello, o que acaba confundindo, en moitas ocasións, goberno e institución.
A oposición, pola contra, non dispón de ningún medio público para comunicar. Non ten acceso ás canles institucionais nin capacidade económica para crear outras propias. A súa voz queda limitada ás intervencións nos plenos, a algunha publicación puntual en redes sociais ou ao boca a boca. A visibilidade é mínima e, en moitos casos, inexistente para unha parte importante da veciñanza.
Esta situación xera unha percepción moi estendida no rural: que quen goberna é quen fai cousas. Non porque sexa necesariamente certo, senón porque é quen aparece, quen comunica e quen está presente de maneira constante. A oposición traballa, pregunta, fiscaliza e propón, pero faino sen focos, sen altavoces e sen recursos.
Cando ademais se trata de pequenos partidos independentes, alleos ás grandes estruturas políticas, a desigualdade aínda é maior. Non hai gabinetes de comunicación nin campañas profesionais. Hai persoas que, no seu tempo libre, tentan explicar o seu traballo con medios moi limitados.
Non se trata de cuestionar que os gobernos comuniquen a súa acción. Trátase de reflexionar sobre se esa comunicación é sempre institucional ou se, ás veces, se converte nunha ferramenta de promoción política permanente financiada con recursos públicos. Nun contexto de maiorías absolutas prolongadas, esta visibilidade constante contribúe a consolidar a idea de que non existe alternativa posible.
A democracia local tamén se xoga neste terreo. Non só en quen suma máis votos, senón en quen pode explicar, quen pode responder e quen pode ser escoitado. Garantir pluralidade non é só permitir que a oposición exista, senón crear condicións mínimas para que poida ser visible.
Falar disto non é acusar nin sinalar, senón abrir un debate necesario. Porque no rural galego, se non se coida a pluralidade informativa, a política corre o risco de converterse nun monólogo. E unha democracia sen voces diversas é unha democracia máis feble.
Silvia Gómez e concelleira de UCIN no concello de Tordoia e portavoz de UCIN Galicia
