Hai datos que falan por si sós e que, sinceramente, deberían avergoñar a quen nos goberna. Un soldado da UME, que se xoga a vida en incendios, catástrofes naturais ou emerxencias de calquera índole, pode gañar arredor de 1.340 a 1.700 euros mensuais, incluíndo complementos. Mentres tanto, o Presidente do Goberno de España, segundo recolle o seu estatuto publicado no BOE, percibe 84.845,16 euros brutos anuais, o que equivale a 7.070,43 euros brutos ao mes. A pregunta é inevitable: ¿como é posible que quen se deixa a pel por salvar vidas cobre catro veces menos ca quen vive rodeado de escoltas e contempla a realidade dende un despacho?
Non se trata de cuestionar que un presidente teña un soldo digno, senón de denunciar un sistema profundamente inxusto no que a balanza está absolutamente descompensada. Os funcionarios que se xogan a vida —militares, policías, bombeiros, sanitarios— non poden seguir percibindo salarios que apenas chegan para vivir, mentres os políticos multiplican ingresos e privilexios sen que a súa responsabilidade real se mida nin de lonxe co risco que asumen os demais.
Dúas medidas claras e urxentes:
1️⃣ A subida inmediata dos soldos de todos os funcionarios que desempeñan tarefas de risco vital, recoñecendo con xustiza o seu labor esencial.
2️⃣ A rebaixa dos salarios dos políticos, equiparándoos máis á realidade da cidadanía á que din representar. Porque non pode ser que a política sexa un privilexio económico mentres quen garante a nosa seguridade e protección apenas chega a fin de mes.
A dignidade dun país mídese tamén no respecto a quen o defende e o sostén. Non hai maior hipocrisía que aplaudir aos nosos militares, policías ou bombeiros cando hai unha traxedia e esquecerse deles cando chegan as nóminas. Galicia, España enteira, merece unha política valente que dea exemplo: menos soldos desorbitados para quen manda, máis xustiza para quen se xoga a vida.
Porque a verdadeira grandeza dun Estado non está nos discursos nin nas cifras macroeconómicas, senón en como trata a aqueles que o protexen. E hoxe, desgraciadamente, seguimos suspendendo.
Por José Luis Calo, coordinador de UCIN Galicia
