Aos que coñecemos ao noso veciño Sebastián Allones non nos sorprendeu a súa exitosa actuación musical no novo programa de TVG Talentos Extraordinarios o pasado domingo, cando logrou un pase á final. Sebastián, de 13 anos, xa gañara no mesmo medio en 2025 o concurso «Dá rúa a lúa», pero agora vive un momento moi especial, unha preadolescencia que provoca os cambios físicos que conleva o abandono da infancia, esa delicada etapa que a tantos nenos cantores levou por diante.
Ese neno que vimos crecer no Allo e Camelle foi ao menos doado, vestiu a cor da esperanza e a aparencia de crooner clásico, atacando nada menos que por Raphael, un dos máis grandes e con maior rexistro de matices. Desde os primeiros acordes agarrou a escura base do micro como á arteria que une o corazón e as cordas vogais, marcando territorio, centrando no seu silencio ese lugar imaxinario sobre a liña do palco onde converxen todas as miradas en paralelo ata o infinito, nun dinámico saber facer do rango de frecuencias que une a proximidade técnica e o afastamento necesario para a concentración do artista na súa pura esencia, o seu estilo. Servíronlle unha respiración inicial e unha frase para deixar sen resollo ao público e aos moitos que o desfrutamos pola tele na súa terra natal. Para render ao xurado: o experto, a emotiva e o duro de roer.
Por suposto, foi a emotiva María Mera a primeira que non se resistiu a pulsar o botón do éxito, pero a voz da experiencia dedicaríalle as palabras máis certeiras e meritorias. Antonio Garrrido destacou como o noso vocalista fixo do defecto da modificación da voz unha virtude, así soubo utilizar un cambio de tesitura creando un leve queixume.
Sebas quixo e puido facer de vocalista clásico -animador dicía o meu avó- rodeado de focos e miles de miradas catódicas. Que sabe ninguén das noites en vela, que sabe ninguén dos frías mañás levantadas coa súa bisavoa Chita a golpe de copla, que sabe ninguén das queixas do corazón cando o vento do Allo move as milleiras, que sabe ninguén do mar arrebatado de Camelle, que sabe ninguén de usar as vimbias das cuitas cotiás e o amor ao canto na patela do traballo metódico en busca dunha paixón.
Gran actuación de Sebas
Sebas apropiouse do escenario como un veterano animador dunha famosa orquestra, pero en soidade, sen máis armas que a súa gorxa e o seu talento. Un rostro serio reforzaba con emoción e rabia a letra elixida, acompañando a voz coa mirada e o bo -e nada doado- uso das mans, como un alongamento ramificado da alma en suspensión, en movementos sincrónicos que eran o espello dunha tormenta interior, entre a necesaria tranquilidade, o sentimento en vea e o controlado arrebato do mestre elixido. E ese sorriso tan grande, de satisfacción e alivio ao terminar a actuación, e esa mirada na procura da calor do público, alimento do artista e o máis agradecido dos premios.
Detrás de Sebas está a súa bisavoa Chita, a quen ben coñezo desde neno por lazos familiares. Inoculoulle o cariño pola copla e os grandes artistas españois. Saíu ela de bambalinas e os dous regaláronnos o seu «Pena penita pena». A pena da xente que falta e da loita de cada día, esa pena que se racha con cancións. Esa unidade na paixón e o mérito entre dúas xeracións tan afastadas no tempo e os desvelos é o que fai grande a un país como Galicia.
