Mañanitas de San Juan. Un vello romance dalgún día

Dentro do traballo «Eu pasei por Camariñas, 500 cantigas das panilladas» que este ano fomos publicando en diversos artículos co gallo do premio as cantigas populares no Día das Letras un apartado era o dos vellos romances de tradición ibérica que as nosas avoas aínda recordaban. Un deles, «Mañanitas de san Juan» foi recuperado en Ponte do Porto nunha versión semellante a outras recollidas fai un século no Bierzo e Ourense.

MAÑANITAS DE SAN JUAN

Mañanitas de San Juan/ [mañanitas de oro y grana],

cuando la Virgen María / a la tierra se bajaba,

con un libro entre las manos / bendiciendo estaba el agua.

La hija del rey que vio / que a sus balcones estaba,

se bajó de almena a almena, / se bajó de sala en sala.

-Bienvenida la doncella, / -Sea usted muy bien hallada.

¿De quién es hija, mi vida, / de quien es hija, mi alma?

Soy hija del rey, señora / soy hija del rey de España.

Para ser hija del rey / vienes mal acompañada.

Para venir a la fuente / no necesito compaña.

¿En que lo vas a llevar mi vida / en que lo vas a llevar mi alma?

Lo he llevar yo, señora, / en regozo de mi saya,

mi saya como es de oro, / gota a gota no manaba.

Toma, niña, ese jarrito, / ese jarrito de plata,

que aunque es tan chiquitito / lleva más que una ferrada.

ahora me ha decir, señora, / si he de ser monjita o casada.

Casadita si, por cierto, / y muy bien acomodada;

tres hijos has de tener, / dos han de tener espada,

uno ha de ser rey en Sevilla, / otro ha de ser rey en Granada,

el más chiquitito de ellos / ha decir misa cantada;

una hija has de tener / que ha ser monja en Santa Clara,

y después de todo esto / habrás la gloria ganada.

Pódeche interesar

DEJA UNA RESPUESTA

Por favor ingrese su comentario!
Por favor ingrese su nombre aquí
Captcha verification failed!
La puntuación de usuario de captcha falló. ¡por favor contáctenos!

Síguenos

7,820FansMe gusta
1,661SeguidoresSeguir
1,826SeguidoresSeguir
1,260SuscriptoresSuscribirte

Últimos artigos