O FIOT de Carballo conta cun ciclo na programación adicado a escena experimental, OTNI, onde o pasado venres foi programada Multiperspectivas, de Paula Quintas. Sen separación entre público e artistas, uns de pé e outros sobre a tarima, os participantes nesta misa escénica contemplaban as acrobacias no centro do salón do sobrado do pazo, nunha especie de tinglado-ring aberto que tamén serviu para pechar o acto coa entrada dos presentes a formar parte do remate da performance.
As acrobacias no solo e nas barras de Paula conformaron a parte central da obra, presentada por vez primeira e tamén a xeito de recollida de propostas para modificacións, como parte dun proceso, a revisar coa aportación dos espectadores. Así ao día seguinte os presentes estaban invitados a participar nun acto para comentar a súa experincia e aportar ideas. Contou Paula co apoio de Arturo Cobas na narrativa e de Antón Coucheiro na outra cara da experiencia, a de son e música.
Deixaron conta os actores de estarmos ante unha obra única, unha proposta novedosa e efémera, porque ningunha das seguintes representacións vai ser igual. Xogando así coa improvisación teatral, o circo, danza, a tecnoloxía e a performance nunha proposta que Paula entende como orixinal e nova que parte da nosa perspectiva como espectadores, deixando espazo para a interacción.
O público entra no espazo dunha instalación circense, a curta distancia da acción e sen definición do privado-público, o actor-público, nese ring-pista de circo aberta onde recibe unha serie de impresións e sorpresas que se inician cos espasmos da actriz-acróbata-mimo no chan levada polos impulsos caóticos e frenéticos da música-ruidos. Hai beleza e poesía nas expresións corpotais acareixadas ou feridas polo son e a música, tamén intres de violentos golpes de ruido e sorpresa, de convulsión orgánica. De humor colectivo e xogo.
Os seus traballoS destacan pola hibridación entre danza e circo e a estética do corpo en diálogo co movemento
A creadora, bailarina, coreógrafa e artista circense Paula Quintas anuncia que vai experimentar cos límites das artes escénicas para enfrontarse coa realidade do espazo que nos rodea: os límites entre o privado e o público, e o vivencial na arte.
Paula Quintas creou a súa compañía no 2017, aínda que segue a formar parte doutras compañías de danza e artes do movemento. Os seus traballoS destacan pola hibridación entre danza e circo e a estética do corpo en diálogo co movemento, xerando un compoñente visual e neste caso tamén cun pequeno aporte audiovisual e un vaivén en ondas de sons e músicas ora mainos ora estridentes.
O colofón leva a unha mistura de humor participativo e a sorpresa dos cables musicais onde os presentes aportan as súas mans para unha experiencia coreográfica de aires a exploracións tonais de dodecafonía e serialismo en manobras orquestais na escuridade ferida polos focos.
Neste senso a peza é un bo exemplo da súa idea creativa. Unha mostra que ten moito de experimento ou esbozo dunha serie de ideas non sempre engazadas e ainda por perfilar.
A impresión é a de investigar as reaccións dun público ao que se lle pide participación, nunha obra aberta, in progress, en presente continuo e evolutivo. Pero tamén inacabada, falta dalgún peso narrativo firme, dun guión ou tema onde o espectador se centre, mais que a invocación á conxunción das artes e a interrogación do comezo e fin dunha performance. Como a miña opinión e a miña idea artista é persoal e intransferible eu dotaría a proposta dun maior peso poético en apoio a extraordinaria faceta técnica da actriz, ese aire de divagación e de andamio de edificio en construcción, de algo posible, frea un pouco a forza da excelsa mímica e equilibrismo valente.
«Poesía do ruído, a dor e angustia, por suposto da lírica e a emoción»
Poesía do ruído, a dor e angustia, por suposto da lírica e a emoción. A aportación audiovisual é pouco clara, posiblemente polo lugar ubicado. Hoxe faise imprescindible nas propostas que pretenden rachar ou impactar; pero que deben ter a súa didáctica, colaborar na percepción, na mensaxe. A improvisación e narratio merece unha reglas novas e máis acordes co empaque da proposta da protagonista.
Paula dialoga con vellos rexistros dramáticos tan vellos como a comedia clásica. A danza, o mimo, incluso o teatro das sombras que para min xogaron un papel fundamental nese intre único e efémero vivido. Por suposto as táboas do circo que enchen de estética especial a oferta xunto aos latidos e convulsións da artista que a súa vez fai conmover ao receptivo auditorio, nun número acorde a unha correcta recepción-integración na performance-instalación.
Ter na escena galega unha traballadora como Paula é un luxo que deberiamos aproveitar para creacións mais fortes, centradas e potentes. A Carballo trouxeron o que pretende o ciclo OTNI, unha experimentación que pode deixar algo distantes ou confusos aos dun programa de sala pero entendo que os que veñen ao OTNI saben ao que veñen, e na comedia xa se viu de todo. En Carballo e máis alá. Tras todas as algaradas do século pasado, non é ningunha novidade o xogo multidisciplinar nas artes escénicas. Un que viviu a Documenta de Kassel previa a caida do muro de Berlín, que viu ensaiar a Alicia Alonso no vello Centro Galego de La Habana e gozou de tantas experiencias circenses, un que sempre admirou aos mestres franceses do mimo (Deburau, Marceau) tamen está de volta de todo.
FOTO PORTADA- VANE RÁBADE
