15.1 C
Santa Comba
sábado, junio 8, 2024

A memoria fecunda de Luisa Villalta

A nominación de Luisa Villalta como autora homenaxeada no vindeiro Día das Letras no vixésimo aniversario do seu pasamento é unha boa nova para a nosa literatura e un momento de lembranza emocionada e respetuosa para os que a temos tratado. Música e poeta, foi un dos referentes dos que empezamos a publicar nos anos noventa.

No meu caso coñecina no hotel Riazor da Coruña nun acto cando me deron o I Premio Espiral Maior, e publiquei o meu primeiro poemario (Cemiterio das gaivotas), polo que a podo ter como madriña literaria xunto a Xulio L. Valcárcel, Miguel Anxo Fernán Vello, Xavier Baixeras, Margarita Ledo.

En recitais, encontros da AELG, e sobre todo en actos de Luzes de Galicia (en vida do gran Isaac) temos coincidido moito naqueles intenses e líricos anos. Logo foi membro do xurado que me deu en Ferrol o accésit do premio Esquío por Luces de N. Y., publicada en 2001. Con ela estaban: Estíbaliz Espinosa, Xosé María Dobarro, Xulio L. Valcárcel.

A nova do seu pasamento foi un pao para moitos dos que a tratamos. Estiven no seu enterro no cemiterio coruñés de San Amaro no 2004 e vin as bágoas de fonda tristura das rapazas do instituto onde daba clase, portadoras de ramos e coroas de flores para a súa mestra. Foi o enterro mais emotivo dun creador que recordo, e ademais tan cercano a min en temática e tempo.

Unha morte en presente cando sendo novos sempre a vemos en futuro, unha tremenda labazada nas letras daquela época de salto de século tan senlleira e fecunda. Unha desgaza imprevista que semellaba doutra era; unha escena romántica de casacas gastadas, chupas de forro carmesí e copetes. Follas secas, follas mortas no chan e pisados cravos. Pero alí había vellos e novos literatos, músicos, comediantes, rapaces de instituto, curiosos, prensa. Música e carpetas de escola.

Creadora dunha obra singular e sólida

A Real Academia Galega destaca que foi «creadora dunha obra singular e sólida que a converteu nunha das grandes figuras da literatura galega que emerxeron na segunda metade dos anos 80 e primeiros 90».

Como poeta da cidade, amante de Manuel Antonio, téñoa por un referente para moitos dos creadores da xeración dos noventa; e algúns dos meus versos do anterior poemario citado ou de poemas publicados en libros colectivos levan a súa marca.

E non quero deixar de escribir o que tantas veces digo en público, o Dia das Letras precisa de referentes que teñan unha obra literaria sólida, verdadeiros creadores (poetas, narradores) e crear outra figura para a xente que traballa pola nosa cultura noutras facetas. Por moitas cuestións que exceden o espacio desta pequena crónica. A proximidade destes creadores aos mais novos, tendo esta data un carácter tan vencellado ao ensino, é outra vantaxe, polo que neste caso o acerto é pleno.

Luísa Villalta morreu moi nova, no 2004, con só 46 anos a consecuencia dunha meninxite. Publicou seis poemarios, varias pezas de teatro e tres libros de relatos, ademais de varias obras de ensaio e colaboramos en varios números de revistas (Luzes de Galiza, A Nosa Terra, A Trabe de Ouro…).

Despois de Música reservada, publicou Ruído e Rota ao interior do ollo. Tras a súa morte apareceron En concreto, O Papagaio e As palabras ingrávidas, ademais da antoloxía Pensar é escuro. Poesía reunida (1991-2004), editado por Galaxia este ano. Escribiu tamén cinco obras de teatro: Concerto para un home só, O representante, O paseo das esfinxes, Os doces anos da guerra, As certezas de Ofelia, reunidas nunha antoloxía dramática no ano 2018. Na súa obra narrativa destacan Silencio, ensaiamos e as novelas Teoría de xogos e As chaves do tempo.

FOTOS-ARQUIVO AELG

Pódeche interesar

DEJA UNA RESPUESTA

Por favor ingrese su comentario!
Por favor ingrese su nombre aquí
Captcha verification failed!
La puntuación de usuario de captcha falló. ¡por favor contáctenos!

Síguenos

7,820FansMe gusta
1,661SeguidoresSeguir
1,826SeguidoresSeguir
1,250SuscriptoresSuscribirte

Últimos artigos