15.9 C
Santa Comba
domingo, julio 14, 2024

«Homes e mulleres de sal e ferro» chega a Vimianzo

Na noite do venres tivo lugar a inauguración da exposición «Homes e mulleres de sal e ferro» do fotógrafo muxiàn Xesús Búa na sala de exposicións Antón Mouzo, na Casa de Cultura de Vimianzo. O acto estivo presentado por Xan Fernández, coa presencia da alcaldesa local Mónica Rodríguez. Rafael Lema leu un dos poemas que acompañan as fotos dunha mostra que se achega ao traballo das percebeiras e percebeiros da Costa da Morte e estivo antes en Carballo e nos Azores.

Búa recordou que Rafael Lema foi o comisario da súa primeira exposición de fotos no Casino de Ponte do Porto no 1991. Esta mostra según o retratista «ten como eixo central a figura do percebeiro, buscando un diálogo íntimo e sensible co retratado».

Búa pretende «humanizar o traballo das xentes do mar amosando o seu sufrimento pero tamén a súa ledicia».

Por iso durante anos acompañou ás collas de mariscadores polas rochas máis peligrosas de Muxía, Camariñas, Corme, Barizo. Búa considérase un continuador da obra de mestres da comarca como Vidal e Caamaño, os seus referentes nesa búsqueda do traballo dos días e das horas da xente da zona. Xunto a obra documental do gran Sebastiao Salgado. O documental «La sal de la tierra» adicado polo seu fillo a Salgado nese senso acae nesta cita.

Trascribimos o poema de Rafael Lema que xunto aos de Miro Villar, Alexandre Nerium ou Rosalia Fernández Rial acompañan aos retratos.

PERCEBEIRAS EN SANTA MARIÑA. Rafael Lema

Rosa co raño apaña as unllas

na furna dos encantos

Vanesa vai enchendo a bolsa de percebes

falando coa colla sen palabras.

O mar axitado envía tombos

evitados polas sombras

abalando

amarradas polos cabos

á vida en tensión

a uns ollos en constante vixía

cara a esa mariña rede

que tanto sangue esgota.

A gamela achega á insua

onde aniñan inquedos araos

agardando o devalo do mar.

Rosa e Vanesa brincan polas rochas

arrancando escamas de salitre

á brisa que chega do Palleiro.

As ondas comezan o seu canto

cada verso leva o nome dun patrón caído

cada laio chega á praia coma un libro de derrotas.

Na marea a mañá estala

cos ventos salpresos das auroras

nun verán embalado

cara a lúa de agosto.

Elas saben que pisan os dominios

dunha deusa con fame de amenceres

onde teñen o breve permiso

da señora do mar

da rosa dos solpores

concedido ás súas fillas

mentres monstruos deformes e enormes baleas

dormen o pequeno sono das vagas

o permiso dos humanos

para andar a cabalo nos froitos do paraíso

fronteiro cos infernos.

A gamela recolle ás dúas percebeiras

e guía a proa cara Santa Mariña

onde un día según contan os vellos

os homes do norte rubiron polo tosto

e fundaron un lugar

nas ruinas do mosteiro

abandonado polos frades

Pódeche interesar

DEJA UNA RESPUESTA

Por favor ingrese su comentario!
Por favor ingrese su nombre aquí
Captcha verification failed!
La puntuación de usuario de captcha falló. ¡por favor contáctenos!
spot_img

Síguenos

7,820FansMe gusta
1,661SeguidoresSeguir
1,826SeguidoresSeguir
1,270SuscriptoresSuscribirte

Últimos artigos