7.4 C
Santa Comba
jueves, diciembre 1, 2022

Hoxe, hai un ano, derrubaron o meu fogar

Evaristo Blanco Blanco//

Hoxe, hai un ano, vinme forzado a tomar unha das decisións máis duras da miña vida: derrubar a miña casa, derrubar o meu fogar, derrubar os miles de ladrillos que, como  metafóricas pezas do quebracabezas roto que era a miña vida, caeron con  estrépito deixando só baleiro e, ao final, silencio. Silencio, si. 

Eu, que me convertía en involuntario protagonista de noticias en prensa, radio e televisión. Eu, cuxo teléfono non deixaba de soar acotío e desde os máis diversos medios e organismos, vinme só. A miña desgraza, unha vez derrubado aquilo que suscitara tanta controversia, xa non era de interese público e, cando desapareceu o rebumbio dos cascotes  derruidos do que antes fora o meu fogar, o mundo esqueceuse de min. Só quedaron aqueles que en verdade apoiáranme sen buscar a foto nin o rédito político ou persoal. 

Os demais…nin sei deles nin quero volver saber.  

Hoxe, hai un ano, o meu fogar converteuse nun camposanto de ósos feitos de cemento, masilla e plástico. Din que o meu delito foi o de construír fóra dos límites legais. Din que me denunciaron por iso. Din que, de esperar outros 17 meses máis, unha modificación urbanística podería facer legal o que no seu momento dicían que era contrario á lei. 

Din… 

O que non din é que delito cometeron aqueles que, desde os seus cargos de responsabilidade, fixeron de min o chibo  expiatorio de todos os males urbanísticos de Vimianzo e miraron cara a outro lado cando dos seus amigos tratábase. Moi pouco legal ten que ser unha lei cando non aplica o mesmo rapadoira a todos e cando discrimina en función das cores políticas dos implicados. Da lei pedimos que sexa cega cando de xulgarnos a todos por igual trátase, pero non pedimos que sexa cega á soberbia do poder nin que sexa cómplice das arbitrariedades de quen confunde o goberno coa tiranía. Esa cegueira da lei non supón igualdade senón complicidade co despotismo e a opresión. 

Hoxe, hai un ano, derrubaron o meu fogar e espero que ti, que agora estás a ler isto, nunca te vexas sentindo nas túas carnes o desalento, a impotencia e a frustración de quen ten que botar abaixo os seus soños para durmir desde entón nos pesadelos. 

Hoxe, hai un ano, forzáronme a derrubar o meu fogar, e, co meu fogar, tamén derrubaron a miña vida, pero o que nunca lograron nin lograrán será facerme derrubar nin a miña dignidade nin a miña fe inquebrantable en que algún día si se fará xustiza. Ese día chegará, máis tarde ou máis cedo, pero chegará e poderei dicir: “obrigáronme a derrubar a miña casa, pero nunca lograron derrubar o meu espírito”.    

Evaristo Blanco Blanco

Pódeche interesar

DEJA UNA RESPUESTA

Por favor ingrese su comentario!
Por favor ingrese su nombre aquí
Captcha verification failed!
La puntuación de usuario de captcha falló. ¡por favor contáctenos!
Concello de Val do Dubra
spot_img

Síguenos

7,820FansMe gusta
1,661SeguidoresSeguir
1,790SeguidoresSeguir
505SuscriptoresSuscribirte

Últimos artigos